หลิ่วฝูรั่วทำท่าราวกับซาบซึ้งใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เอ่ยเสียงสะอื้นว่า “ท่านแม่ของข้ามักด่าข้าอยู่บ่อย ๆ ว่าคุณหนูโง่เขลาจากตระกูลเจ้าที่ดินอย่างข้า นอกจากเงินแล้วก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ออกไปข้างนอกก็มีแต่จะถูกคนหลอกเอาถุงเก็บของไปจนหมด...”
จี้ชิงโจวมองหลิ่วฝูรั่วที่ทำจานของนางแตกไปสามใบ แล้วยังจะชดใช้ให้นางด้วยหินวิญญาณชั้นยอดหลายสิบก้อน “...”
แม่สาวโง่เอ๋ย ท่านแม่ของเจ้าก็พูดไม่ผิดหรอก
หลิ่วฝูรั่วยังกล่าวต่อว่า “ตอนข้าอายุ 5 ขวบ ออกไปข้างนอกแล้วสงสารขอทาน จึงให้หินวิญญาณชั้นยอด 300 ก้อน หินวิญญาณชั้นกลาง 5,000 ก้อน และหินวิญญาณชั้นล่าง 20,000 ก้อนในถุงเก็บของแก่เขาไป ตอนอายุ 12 ข้าออกไปฝึกฝนข้างนอก จับกลุ่มกับผู้บำเพ็ญอิสระหลายคน แต่พวกเขากลับแย่งหินวิญญาณชั้นยอด 500 ก้อน หินวิญญาณชั้นกลาง 6,000 ก้อน และหินวิญญาณชั้นล่าง 40,000 ก้อนในถุงเก็บของข้าไป ตอนอายุ 15 ข้าเข้าไปในเขตลับกับศิษย์ร่วมสำนัก ก็ถูกศิษย์จากสำนักอื่นปล้น...”
นางไล่เรียงประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดในอดีตทีละเรื่อง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสูงต่ำมีจังหวะว่า “แต่ข้าเชื่อว่าในโลกนี้ยังมีคนดีอยู่!”
ดวงตาทั้งคู่ของหลิ่วฝูรั่วเป็นประกายเจิดจ้า จี้ชิงโจวเห็นแล้วแทบไม่กล้ามองตรง ๆ นางกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ท่านเป็นคนดี ข้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์! ต่อไปอาจารย์กับศิษย์อย่างเราจะเดินทางไปด้วยกัน ท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ผดุงคุณธรรมทั่วใต้หล้า!”
จี้ชิงโจว “???”
หา?
เดี๋ยวก่อน
ไม่ใช่สิ เหตุใดเจ้าถึงสรุปแบบนั้นได้ล่ะ?
จี้ชิงโจวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ขออภัย ข้าไม่มีความคิดจะรับศิษย์”
นางไม่มีรัศมีนางเอกเสียหน่อย จะกล้าพาตัวป่วนจอมก่อเรื่องที่ไปถึงไหนก็มีเรื่องเกิดขึ้นตามไปทุกที่ได้อย่างไร?
คราวนี้นางออกเดินทางเพื่อตามหาบุปผากระดิ่งสะเทือนปฐพีกับไข่มุกทะเลเพลิงให้พบโดยเร็ว จะทนให้บัฟตัวป่วนของหลิ่วฝูรั่วมาทำลายแผนไม่ได้