จี้ชิงโจวขี่กระบี่จากไป พลางนึกย้อนถึงตอนที่นางเรียกกระบี่หยกขาวเล่มเล็กออกมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนจับจ้องตนอยู่
ขณะเดียวกัน ป้ายหยกหงส์เพลิงก็ส่งสัญญาณเตือนว่า ห่างจากนางกับหลิ่วฝูรั่วไป 100 เมตร มีคนซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ
“ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง...”
จี้ชิงโจวเดาว่าคนผู้นั้นน่าจะเป็นคนที่ครอบครัวของหลิ่วฝูรั่วส่งมา
อีกฝ่ายคงระแวดระวังว่านางจะลงมือกับหลิ่วฝูรั่ว จึงแผ่จิตสังหารออกมาในชั่วขณะนั้น จนป้ายหยกตรวจจับได้
เมื่อเห็นว่าจี้ชิงโจวไม่ได้คิดลงมือกับหลิ่วฝูรั่ว คนผู้นั้นจึงค่อยเก็บจิตสังหารกลับไป
“ก็ไม่แปลก อย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตของสำนักเชียนจี”
จี้ชิงโจวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลิ่วฝูรั่วเป็นบุตรสาวของประมุขสำนักเชียนจี หลังจากเห็นนาง
ไม่ใช่ว่าจี้ชิงโจวลืมข้อมูลสำคัญเช่นนี้ เพียงแต่ตอนเริ่มเรื่องของนิยาย ประมุขสำนักเชียนจีคนปัจจุบันก็วางมือจากงานเบื้องหน้าไปแล้ว อ้างตนว่าเป็นผู้บำเพ็ญอิสระผู้รักสันโดษ
นิยายย่อมไม่เน้นย้ำฐานะคุณหนูอดีตประมุขสำนักของหลิ่วฝูรั่ว เพียงกล่าวว่าครอบครัวของนางร่ำรวยมหาศาล
จี้ชิงโจวยังจำได้ว่า ช่วงกลางเรื่องมีคนคิดชิงตำแหน่งจอมมารของเผยลั่วเฟิง จนเกือบโค่นเขาลงได้ เผยลั่วเฟิงอาศัยทรัพย์สินของครอบครัวหลิ่วฝูรั่วติดสินบนคนสนิทของฝ่ายตรงข้าม แล้วพลิกกลับมาสังหารอีกฝ่ายได้สำเร็จ
ตอนนั้นบรรยายเน้นย้ำว่าเผยลั่วเฟิงฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด ทั้งยังเปี่ยมด้วยปัญญาและความกล้าหาญ
เวลานั้น หลิ่วฝูรั่วซึ่งถูกเผยลั่วเฟิงทำร้ายจิตใจจนยับเยิน ตั้งใจจะใช้ศิลาวิญญาณชดใช้หนี้รักระหว่างทั้งคู่ให้สิ้นซาก แต่พอเห็นท่วงท่าองอาจของเขา ความรู้สึกที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง