ชั่วขณะหนึ่ง จี้ชิงโจวคิดจะเก็บห่อสัมภาระแล้วหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
ไม่ใช่เพราะหลิ่วฝูรั่วเป็นนางเอกของนิยายต้นฉบับ แต่เป็นเพราะนางเอกคนนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่มองข้ามไม่ได้อยู่ข้อหนึ่ง—
ไปที่ไหน ที่นั่นก็เกิดเรื่อง
เบาหน่อยก็มีตัวประกอบไร้สมองกระโดดออกมาจากพงหญ้า แล้วตะโกนท่องบทพูดชวนกระดาก รอให้นางพลิกสถานการณ์ตบหน้ากลับ
หนักหน่อยก็แค่ไปเที่ยวหุบเขาสักแห่ง จู่ ๆ ภูเขาก็แยกออก ประตูแดนลับโบราณเปิดออก ดึงดูดขุมกำลังมากมายให้เข่นฆ่ากันจนฟ้ามืดดินมัว เลือดนองเป็นธาร
อย่างไรนางก็เป็นนางเอก หากไม่มีร่างดึงดูดเรื่องยุ่งยาก นิยายจะพลิกผันน่าตื่นเต้นจนล่อลวงให้ผู้อ่านอ่านต่อได้อย่างไร?
แต่หลิ่วฝูรั่วมีรัศมีนางเอก ต่อให้เจอเรื่องยุ่งยากก็ยังปลอดภัยไร้เรื่อง
คนที่โชคร้ายคือพวกตัวประกอบตัวน้อยรอบกายนางต่างหาก
อย่างเช่นจี้ชิงโจว
เพื่อเติมสีสันเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ความรักของพระเอกนางเอก ผู้เขียนนิยายต้นฉบับถึงกับฆ่านางทิ้งตั้งแต่ก่อนเรื่องเริ่ม เอาชีวิตน้อย ๆ ของนางมาเป็นเครื่องเล่นของพระเอกนางเอก
จี้ชิงโจวไม่ได้รู้สึกไม่ชอบหลิ่วฝูรั่ว อย่างไรเสีย ในนิยายรักน้ำเน่าแนวทรมานใจ พระเอกเป็นฝ่ายทำตัวสารเลว ส่วนนางเอกมีหน้าที่รับเคราะห์เลือดตกยางออก ทั้งยังถูกทรมานทั้งกายและใจ
หลิ่วฝูรั่วก็เช่นกัน
ในเรื่อง เผยลั่วเฟิงเป็นฝ่ายก่อเรื่องทำตัวเอาแต่ใจอยู่ตลอด ไม่พอใจก็พร้อมให้ทั้งโลกบำเพ็ญเซียน โลกมนุษย์ แดนมาร และแดนปีศาจต้องถูกฝังไปพร้อมกับหลิ่วฝูรั่ว
ส่วนหลิ่วฝูรั่วก็มีหน้าที่ถูกเขากดติดประตู กำแพง และเตียง บางครั้งข้อมือ ข้อเท้า หรือลำคอก็ถูกเผยลั่วเฟิงคล้องโซ่ไว้ ขณะถูกทรมานยังต้องฟังบุรุษสารเลวตะโกนว่า “สตรี! เจ้ายังไม่เข้าใจหัวใจข้าอีกหรือ? หรือจะให้ควักมันออกมาให้เจ้าดู เจ้าถึงจะเชื่อ?”