จี้ชิงโจวรู้สึกว่าไม่ดีแล้ว จึงรีบทำสัญญาณมือโดยซ่อนไว้ข้างลำตัว
หลิ่วฝูรั่วที่กำลังจะพูดอะไรต่อพลันหุบปากทันที
ข้างกายนาง เซี่ยจื่อเย่และคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
สัญญาณมือของจี้ชิงโจวเป็นรหัสลับที่พวกนางตกลงกันไว้ก่อนเข้าดินแดนลี้ลับ
สัญญาณที่ต่างกันหมายถึงระดับความยากของดินแดนลี้ลับที่ต่างกัน
เมื่อครู่จี้ชิงโจวส่งสัญญาณระดับยากที่สุด เพื่อเตือนพวกนางว่าอย่าผลีผลาม
“ชิงโจว?”
พ่อบ้านหัวเราะเสียงแหลมบาง ราวกับแก้วเคลือบถูกลากผ่านโลหะ
เขาจ้องหลิ่วฝูรั่ว “ว่าที่เขยท่านนี้เรียกใครหรือ? หรือว่ากำลังเรียกคุณหนูของข้า?”
ในสายตาของหลิ่วฝูรั่ว พ่อบ้านสวมเสื้อคลุมโบราณสีน้ำตาล รูปร่างกำยำ เอวหนาแก้มยุ้ย ดูมั่งคั่งมีอันจะกิน
ทว่าดวงตาหยีที่ถูกเนื้อแก้มเบียดจนแทบปิดคู่นั้น กลับวาววับด้วยแสงชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ
ยามเขาซักถามนาง ใบหน้าขาวอวบที่เคยดูปกติพลันปรากฏปื้นดำขึ้นมาเป็นบริเวณกว้าง
ไม่สิ นั่นไม่ใช่ปื้นดำ
หลิ่วฝูรั่วมิใช่บุปผาในเรือนกระจก นางมองปราดเดียวก็รู้ว่า สิ่งบนใบหน้าพ่อบ้านคือปื้นศพ!
ขณะเดียวกัน ส่วนตาขาวของดวงตาหยีคู่นั้นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ
ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากร่างเขา
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น บ่าวไพร่รอบข้างก็ทยอยเปลี่ยนจากรูปลักษณ์ปกติ กลายเป็นมีไอผีสิงสู่
สภาพเช่นนี้...
คือภูตผี!
เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
มิน่าเล่าจี้ชิงโจวจึงระมัดระวังนัก ที่แท้คนในภาพมายาเหล่านี้มิใช่สิ่งหลอกลวงที่สร้างขึ้น แต่เป็นภูตผีที่มีตัวตนจริง!
หลิ่วฝูรั่วกลืนน้ำลาย สมองแล่นอย่างรวดเร็ว ก่อนพ่อบ้านจะระเบิดโทสะ นางก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “นั่นคือชื่อของแสงจันทร์ขาวในใจข้า!”
ปื้นดำที่กำลังลามไปทั่วใบหน้าพ่อบ้านชะงักลง เขาจ้องหลิ่วฝูรั่ว “แสงจันทร์ขาว?”