นี่มัน…
ผ้าสีแดงหรือ?
ริมฝีปากของจี้ชิงโจวขยับเล็กน้อย เกือบหลุดพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา
แต่ก่อนที่นางจะเอ่ยปาก จู่ ๆ ก็เกิดลางสังหรณ์ถึงอันตรายขึ้นมา ทำให้นางระแวดระวังและปิดปากเงียบ
นางเรียกกลุ่มสนทนาออกมา แล้วสื่อสารผ่านเสียงในใจว่า “ฉันเข้าไปในแดนลับแล้ว”
ปีศาจทั้งสี่ในกลุ่มสนทนารู้เรื่องที่นางกับเซียวเร่ออี้และคนอื่น ๆ สำรวจแดนลับอยู่แล้ว
จี้ชิงโจวข้ามเรื่องก่อนหน้าไปตรง ๆ แล้วเข้าประเด็นทันที “บนหัวฉันมีผ้าสีแดงคลุมอยู่ มองรอบ ๆ ไม่เห็น ตอนนี้ฉันจะเปิดวิดีโอ พวกเธอช่วยดูให้หน่อยว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น”
เพราะถูกผ้าสีแดงบดบัง นางจึงไม่รู้ว่าปีศาจทั้งสี่ตอบอะไรมา เลยเปิดฟังก์ชันวิดีโอทันที
ทันทีที่วิดีโอเชื่อมต่อ เสียงอุทานของเจ้าหนอนดำจอมขบถก็ดังขึ้น “ว้าว! เสี่ยวหง! แดงไปหมดเลย!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเอ่ยว่า “นี่คือ…”
ต้นไม้ไม่ตายถามว่า “ชุดแต่งงานหรือ?”
อวี๋ฮั่วกล่าวอย่างขุ่นเคือง “เกินไปแล้ว!”
น้ำเสียงขุ่นเคืองประโยคสุดท้ายนั้น ราวกับเด็กที่อยู่กับแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้วต้องตามแม่ไปเยี่ยมญาติ ก่อนจะได้ยินคนกลุ่มหนึ่งพยายามจับคู่ให้แม่จนไม่สบอารมณ์
จี้ชิงโจวไม่ใส่ใจความเดือดดาลของอวี๋ฮั่ว แล้วส่งข้อความผ่านความคิดต่อ “ฉันสวมชุดแต่งงานอยู่หรือ?”
“ใช่”
น้ำเสียงของลูกเจี๊ยบหัวล้านเจือความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
แดนลับนี่แต่งตัวให้แสงจันทร์แดงเช่นนี้ได้อย่างไร…ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
“ดูเหมือนรอบตัวเจ้าจะมีคนอื่นอยู่ด้วย”
เสียงสุขุมของต้นไม้ไม่ตายดังขึ้น
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุมเช่นเดิม “อยากให้ข้าส่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปให้ แล้วระเบิดคนพวกนั้นเสียไหม?”