“ปากคนมีไว้พูด ไม่ใช่เอาไว้ผายลม!”
หลิ่วฝูรั่วยอมรับว่านางร้อนใจแล้ว “ข้ามีใจจริงต่อคุณหนูชิง…สวรรค์และปฐพีย่อมเป็นพยาน! หากสวรรค์และปฐพีเป็นพยานไม่ได้ ก็แปลว่าสวรรค์และปฐพีมีปัญหา! ไม่มีทางเป็นเพราะใจจริงของข้ามีปัญหาแน่!”
นางตะโกนเสียงดังลั่น “เพราะฉะนั้น กระจกส่องใจของพวกท่านมีปัญหา!”
พ่อบ้าน: “???”
ข้าเห็นผู้คนมามากมาย เจ้านี่ช่างใจกล้าที่สุดเท่าที่เคยพบมา
เขาเบิกตาค้าง อ้าปากหวอ—
เหตุใดคนผู้นี้ถึงได้มั่นใจนักนะ?!
“กระจกส่องใจไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด!”
พ่อบ้านขึ้นเสียง “ใจจริงของเจ้าไม่ผ่าน!”
เขาก็ตะโกนเสียงดังไม่แพ้กัน ราวกับกำลังแข่งเสียงกับหลิ่วฝูรั่ว
หลิ่วฝูรั่วโมโหจนถกแขนเสื้อ เตรียม “ถกเหตุผล” กับเขาให้รู้เรื่อง—
ถกด้วยกำปั้น
จะเรียกว่าถกเหตุผลไม่ได้หรืออย่างไร?
เซียวเร่ออี้ก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ล็อกตัวหญิงสาวผู้แข็งแกร่ง แล้วลากแฟนคลับตัวยงของจี้ชิงโจวลงไป
นางปิดปากหลิ่วฝูรั่ว พลางยิ้มขอโทษเหล่าพ่อบ้านผีและบ่าวผีที่แผ่ไอเย็นยะเยือกอยู่รอบข้าง “ขออภัยด้วย นางยังเด็ก พวกท่านก็อย่าถือสานางเลย”
เหล่าผี: “……” ฟังเจ้าพูดเหลวไหลสิ!
พ่อบ้านกวาดสายตามืดครึ้มไปยังหลิ่วฝูรั่วที่กำลังจ้องเขาเขม็ง ท่าทางราวกับว่าเพียงเซียวเร่ออี้ปล่อยมือ นางก็จะพุ่งเข้ามาสู้กับเขาสามร้อยกระบวนท่า ก่อนจะส่งเสียงหึอย่างเย็นชา
พอการทดสอบใจสิ้นสุดลง มนุษย์ผู้นี้ตายแน่!
“คนต่อไป!”
พ่อบ้านเร่งด้วยน้ำเสียงรำคาญ
“ข้า…ข้าไปเองก็ได้…”
เฟิงจื่อซิงเห็นศิษย์พี่ใหญ่กำลังยุ่งกับการควบคุมหลิ่วฝูรั่ว