จี้ชิงโจวยังไม่ทันได้ปฏิเสธ หลิ่วฝูรั่วก็อธิบายว่า “ศิลาวิญญาณเหล่านี้มีวาสนากับท่าน วิถีสวรรค์ประทานให้ จะปฏิเสธไม่ได้ ท่านผู้อาวุโสรับไว้เถิด”
หลิ่วซีเหอกล่าวเสริมว่า “ฝูรั่วพบศิลาวิญญาณได้ก็เพราะท่าน หากท่านไม่รับ นางก็เอาไปไม่ได้ แล้วศิลาวิญญาณเหล่านี้จะวางไว้ที่ใดเล่า”
สองแม่ลูกผลัดกัน “ชี้แจงเหตุผล” ให้จี้ชิงโจวฟัง
แม้แต่จี้ชิงโจวยังถูกพูดจนมึนงง สุดท้ายจึงรับศิลาวิญญาณกองนั้นมาอย่างเลื่อนลอย
“เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าผู้อาวุโสอยู่ร่ำไป เราเป็นผู้บำเพ็ญรุ่นเดียวกัน”
เมื่อได้ยินหลิ่วฝูรั่วเรียกนางว่าผู้อาวุโสซ้ำแล้วซ้ำเล่า จี้ชิงโจวจึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนนางแนะนำตัว อีกฝ่ายยังหมดสติอยู่ จึงกล่าวว่า “ข้าจี้ชิงโจวจากสำนักอู๋เลี่ยง เรียกข้าว่าชิงโจวก็พอ”
พอได้ยินชื่อที่คุ้นหู หลิ่วฝูรั่วก็โพล่งออกมาทันที “ตัวซวยน้อยแห่งสำนักอู๋เลี่ยง! แพะรับบาปของไส้ศึกผู้บำเพ็ญมาร!”
จี้ชิงโจว “?”
หลิ่วฝูรั่วรีบปิดปาก ไม่กล้าส่งเสียงอีก
คนทั้งหลายที่อยู่ในเหตุการณ์ “……”
ความเงียบคือแคมบริดจ์ในค่ำคืนนี้
หลิ่วซีเหอยกมือกุมขมับ เป็นห่วงสติปัญญาของบุตรสาวตนอย่างยิ่ง
เรื่องที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว คิดในใจก็พอ เหตุใดถึงพูดออกมาต่อหน้าเจ้าตัวเล่า?
หลิ่วซีเหอกระแอมเบา ๆ “เรื่องที่เหลือข้าคงไม่สะดวกเข้าไปยุ่ง ฝากคุณหนูจี้ช่วยดูแลฝูรั่วของข้าสักหน่อยด้วย ในสำนักยังมีเรื่องสำคัญรอให้ข้าจัดการ ข้าขอตัวก่อน”
หลิ่วซีเหอทิ้งความกระอักกระอ่วนไว้ให้บุตรสาว แล้วจากไปอย่างไร้เยื่อใย
ก่อนจากยังไม่ลืมกำชับหลิ่วฝูรั่วให้เชื่อฟังจี้ชิงโจวดี ๆ
หลิ่วฝูรั่วมองแผ่นหลังของมารดาที่จากไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเศร้าสร้อยย่อตัวลงนั่งยอง ๆ วาดวงกลมอยู่ตรงมุมห้อง