หลิ่วฝูรั่วเผยสีหน้าหวาดผวา “คนนั้นที่เกือบฟันข้าตายด้วยกระบี่หรือ?”
แม้ในโลกบำเพ็ญเซียนจะมีผู้บำเพ็ญมารปรากฏตัวอยู่เนือง ๆ แต่หลิ่วฝูรั่วยังเด็ก ทั้งไม่ค่อยออกเดินทางไกลเพื่อฝึกฝน จึงไม่เคยเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญมารมาก่อน
ครั้งนี้ในดินแดนลับผู้บำเพ็ญมาร นางได้สัมผัสถึงความน่ากลัวของผู้บำเพ็ญมารเป็นครั้งแรก
จี้ชิงโจวส่ายหน้า “เป็นอีกคนหนึ่ง เผยลั่วเฟิง”
ตอนเผยลั่วเฟิงถูกส่งตัวออกไป หลิ่วฝูรั่วเหลือบมองเขาจากระยะไกล จึงยังพอจำได้
“เขาคือผู้บำเพ็ญมารที่ทำให้เจ้าต้องรับเคราะห์แทน เป็นไส้ศึกใช่ไหม?”
ใบหน้าแจ่มใสของหลิ่วฝูรั่วฉายแววรังเกียจขึ้นหลายส่วน “หัวใจนั่นก็เป็นฝีมือเขาเหมือนกัน ทำให้ข้าถูกไอมารเข้าสิง”
พอนึกถึงเรื่องนี้ หลิ่วฝูรั่วก็แทบอยากสับเผยลั่วเฟิงตัวก่อเรื่องให้เป็นหมื่นชิ้น!
เห็นหลิ่วฝูรั่วทำหน้ารังเกียจ จี้ชิงโจวกลับโล่งใจขึ้นมา
ดีมาก ความประทับใจแรกที่เผยลั่วเฟิงทิ้งไว้ให้หลิ่วฝูรั่วนั้นแย่สุด ๆ
ในต้นฉบับ เผยลั่วเฟิงกับหลิ่วฝูรั่วพบกันครั้งแรกก็ในฐานะผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตอีกฝ่าย
หลิ่วฝูรั่วตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น
ตอนนี้เหตุการณ์รักแรกพบก็หายไปแล้ว
“ชิงโจว วางใจเถิด หากข้าเจอเขาอีกครั้ง จะทำให้เขาได้ลิ้มรสดี ๆ แน่!”
หลิ่วฝูรั่วคิดว่าจี้ชิงโจวเอ่ยถึงเผยลั่วเฟิงขึ้นมาโดยพลัน เพราะไม่พอใจที่นางถูกไส้ศึกใส่ร้าย
สหายสนิทมักบ่นถึงคนที่ตนเกลียด แล้วหวังให้สหายหญิงเกลียดอีกฝ่ายเหมือนกัน
จี้ชิงโจวเล่าเรื่องลับ ๆ ในหมู่สตรีให้ฟังเช่นนี้ คงเห็นนางเป็นสหายสนิทแล้วกระมัง
หลิ่วฝูรั่วดีใจยิ่ง รีบแสดงความภักดีต่อจี้ชิงโจวทันที
นางกล่าวว่า “แม้ข้าจะอ่อนแอไปสักหน่อย อาจสู้เผยลั่วเฟิงไม่ได้ แต่ข้ามีเงินนี่นา! รอพบไข่มุกทะเลเพลิงและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้แล้ว ข้าจะกลับไปให้ท่านแม่ประกาศค่าหัว เอาหัวหมาของเผยลั่วเฟิงมาให้ได้!”