หลิ่วซีเหอเดินออกจากกระโจม เห็นบุตรสาววางศิลาวิญญาณมากมายขนาดนี้ต่อหน้าทุกคน แต่กลับไม่ได้สั่งสอนเรื่องไม่ควรเปิดเผยทรัพย์สินให้ผู้อื่นรู้สักนิด สีหน้าของนางยังคงเรียบเฉยราวกับเห็นจนชิน
นางเดินมาหยุดข้างจี้ชิงโจว แล้วกล่าวต่อจากเรื่องที่ยังพูดค้างไว้ก่อนหน้านี้ว่า “ชะตาของฝูรั่วประหลาดยิ่งนัก ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะมอบของวิเศษใดให้นาง สุดท้ายก็ต้องสูญหายหรือเสียหายเพราะเหตุไม่คาดฝันสารพัด แม้จะออกไปฝึกฝนประสบการณ์ภายนอก นางก็ไม่เคยได้อะไรติดมือกลับมาเลย ไม่ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินหรือสิ่งอื่นใด แต่...”
“นางมีโชคลาภเรื่องทรัพย์สินยอดเยี่ยมมาก”
หลิ่วซีเหอถึงกับเคยสงสัยว่าบุตรสาวของตนกลับชาติมาเกิดเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภหรือไม่ “ขอเพียงออกจากบ้าน สิบครั้งในแปดเก้าครั้งนางก็จะได้ศิลาวิญญาณจำนวนมากมาเพราะวาสนาพาไป บางครั้งถึงกับพบสายแร่ศิลาวิญญาณด้วยซ้ำ”
รายรับของสำนักเชียนจีในแต่ละปีมากหรือน้อย ไม่ได้เกี่ยวข้องกับกิจการของสำนักเท่าไรนัก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าคุณหนูรองเจ้าสำนักผู้นี้จะออกจากบ้านกี่ครั้งในปีนั้น
หลิ่วซีเหอยิ้มอย่างจนใจ “ครั้งที่เกินจริงที่สุดคือตอนนางอายุสิบขวบ ข้าลงโทษไม่ให้นางออกจากบ้าน ผลคือมีอุกกาบาตตกลงมาใส่ลานเรือนของนาง พอหินอุกกาบาตแตกออก ก็เผยให้เห็นศิลาวิญญาณชั้นเลิศก้อนมหึมา”
จี้ชิงโจว “...” พอแล้ว อย่าพูดต่อเลย พูดต่อไปจะเสียมารยาทเอา
นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า คำพูดของคนเราจะทำร้ายจิตใจกันได้ถึงเพียงนี้
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลิ่วซีเหอ จี้ชิงโจวจึงนึกขึ้นได้ว่าในต้นฉบับ หลิ่วฝูรั่วมักจะได้ศิลาวิญญาณก้อนโตมาเป็นครั้งคราวจริง ๆ
นางนึกว่าเป็นเพราะรัศมีนางเอกแบบแมรี่ซู จึงไม่ใส่ใจนัก
แต่ไม่นึกเลยว่าหลังได้พบตัวจริง ถึงได้รู้ว่ารัศมีแมรี่ซูนั้นเกินจริงได้ยิ่งกว่านี้อีก แค่อยู่บ้านก็มีศิลาวิญญาณชั้นเลิศส่งมาถึงที่