ลูกเจี๊ยบหัวล้านคิดว่า เจ้าหนอนดำจอมขบถที่กลายเป็นมารช่างน่าเวทนาจริง ๆ
การทำชั่วเป็นสัญชาตญาณของมาร
การกินเป็นสัญชาตญาณของร่างกาย
ดูท่าแล้ว ปากบอกว่าไม่เอา แต่ร่างกายกลับซื่อตรงยิ่งนัก
“เจ้า... เฮ้อ”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านอยากพูดอะไรสักอย่าง ท้ายที่สุดก็ได้แต่ถอนหายใจ ทุกอย่างล้วนอยู่ในความเงียบงัน
จากนั้นเขาก็เทเกี๊ยวลงในหม้อแบ่งสองน้ำซุปที่ยังเดือดปุด ๆ
ก่อนหน้านี้ตอนต่อสู้กับเจ้าหนอนดำจอมขบถ ลูกเจี๊ยบหัวล้านระวังตัวไว้ จึงร่ายเคล็ดวิชาป้องกันให้หม้อแบ่งสองน้ำซุป อาหารจึงไม่ได้รับความเสียหาย
เกี๊ยวร่วงลงในน้ำซุปร้อนระอุ ไม่นานกลิ่นหอมชวนลิ้มลองก็ลอยกรุ่นขึ้นมา
“ฟึ่บ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถที่เพิ่งซดชานมอึก ๆ จนหมด พลันร่างวูบมานั่งยอง ๆ ข้างหม้อแบ่งสองน้ำซุป ประจันหน้ากับลูกเจี๊ยบหัวล้าน
เจ้าหนอนดำจอมขบถอยากเตะหม้อเกี๊ยวให้คว่ำเสียจริง
ทำไมถึงหอมขนาดนี้นะ? น่ารำคาญชะมัด!
แต่พอเขาคิดจะยกเท้าขึ้น ร่างกายกลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ในหัวมีเสียงหนึ่งตะโกนบอกเขาดังลั่นว่า “เกี๊ยวยังไม่สุก! ต้องรอให้เกี๊ยวสุกก่อน!”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ “...ทำไมข้าต้องรอให้เกี๊ยวสุกด้วย?!”
เขาตะโกนความในใจออกมา
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเหลือบมองเขา แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “เพราะเกี๊ยวต้องสุกก่อนถึงจะกินได้”
เจ้าหนอนดำจอมขบถกัดฟันกรอด “...ข้าไม่อยากกินเสียหน่อย!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านหัวเราะเยาะ
แววเย้ยหยันฉายชัดอย่างไม่ต้องเอ่ยปาก
เจ้าหนอนดำจอมขบถถลึงตามองเขา “เจ้ารนหาที่ตายหรือ?!”
พูดจบ เจ้าหนอนดำจอมขบถก็ชูกำปั้นขึ้น เตรียมต่อสู้กับลูกเจี๊ยบหัวล้านเป็นรอบที่สอง
ก่อนที่เขาจะลงมือ ลูกเจี๊ยบหัวล้านก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “นี่เป็นเกี๊ยวที่ข้าต้มเอง หากเจ้าอยากกิน ก็ห้ามตีข้า”