ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้คนตระกูลอวี๋บางส่วนที่ยังดื่มสุรากินอาหารอยู่ตกใจจนขวัญหนี หลายคนกรีดร้องแล้ววิ่งหนีอลหม่าน
อวี๋เย่าซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธานเองก็ตกใจจนลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะ สายตาของเขาไล่ผ่านฝูงชนไปสบกับจี้ชิงโจว
ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำและสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์
ไร้ทุกข์ไร้สุข ไร้ตกใจไร้โกรธเกรี้ยว
นางเพียงมองอวี๋เย่าแวบหนึ่ง ทว่าเขากลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง
ชั่วขณะหนึ่ง อวี๋เย่าถึงกับนึกว่าตนกำลังถูกสัตว์ดุร้ายกระหายเลือดมานานนับปีจับจ้องอยู่
เมื่อถูกจี้ชิงโจวจ้องมอง เขารู้สึกราวกับตนไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป แต่กลายเป็นเหยื่อที่กำลังจะถูกควักไส้ในวินาทีถัดไป!
“ประมุขตระกูลอวี๋ นี่คือพิธีหมั้นที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้ากับเซี่ยวเซี่ยวหรือ?”
เวลานี้เสียงบุรุษอันอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านข้าง แฝงแรงกดดันอันยากหยั่งถึง
อวี๋เย่าสะดุ้งเฮือก เมื่อนึกถึงอายุขัยที่เหลืออยู่น้อยนิด เขาก็กัดฟันตะโกนใส่จี้ชิงโจว “ผู้ใดบังอาจ! นี่เป็นเรื่องภายในตระกูลอวี๋ของข้า! ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์สำนักอู๋เลี่ยง ก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง!”
จี้ชิงโจวได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พูดอะไร เพียงหันไปมองอวี๋เซี่ยวเซี่ยว
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวก้าวมาขวางหน้าจี้ชิงโจว แล้วสบตากับอวี๋เย่าที่ปากแข็งใจฝ่อ
“ท่านพ่อ”
เสียงของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวไม่ดังนัก ทว่ากลับส่งถึงหูอวี๋เย่าอย่างชัดเจน
แม้บิดามารดาจะวางแผนเล่นงานนาง จนเกือบจับนางแต่งงานโดยไม่สมัครใจ
ต่อให้อวี๋เซี่ยวเซี่ยวโกรธเกรี้ยวเดือดดาลในยามนี้ อวี๋เย่าก็ไม่แปลกใจ
ทว่าอวี๋เซี่ยวเซี่ยวกลับสงบนิ่ง
สีหน้า แววตา และน้ำเสียงของนาง...
ล้วนสงบนิ่ง
ไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย
อวี๋เย่ากลับรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ราวกับมีบางสิ่งกำลังถาโถมไปในทิศทางที่เขาควบคุมไม่ได้
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวมองเขาแล้วถามว่า “ท่านพ่อ ท่านเห็นข้าเป็นบุตรสาวของท่านจริงหรือ?”
“พูดอะไรเช่นนั้น!”