ชายชรากล่าวว่า “เซียนท่านนั้นสิ้นชีพในหมู่บ้าน ตอนนั้นทุกคนต่างกลัวว่าจะก่อเรื่องเดือดร้อน จึงพากันปิดปากเงียบ ข้าเองก็ได้ยินเรื่องนี้จากท่านยายตอนนางเมา”
เวลาล่วงเลยมาหลายปี ผู้เกี่ยวข้องล้วนจากโลกนี้ไปนานแล้ว ต่อให้เล่าออกมาก็คงไม่เป็นไร
“ทะเลบูรพาลึกล้ำ มังกรเร้นกายอยู่ใต้หุบเหว?”
หลิ่วฝูรั่วนึกความหมายของถ้อยคำนี้ไม่ออก จึงหันไปมองจี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “ทะเลเหลียนเทียนตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของแผ่นดินใหญ่ จึงมีอีกชื่อว่าทะเลบูรพา”
ดวงตาหลิ่วฝูรั่วเป็นประกาย “หมายความว่าทะเลเพลิงซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของทะเลเหลียนเทียนหรือ?”
พูดจบ สีหน้าของนางก็ห่อเหี่ยวลง “แต่ทะเลเหลียนเทียนกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ใครจะรู้ว่าที่ที่ลึกที่สุดอยู่ตรงไหน?”
แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นมหายานก็ยังอาจสำรวจทะเลเหลียนเทียนได้ไม่ทั่ว นับประสาอะไรกับนางและจี้ชิงโจวที่อยู่เพียงขั้นสร้างฐานสองคน
แต่ไม่นานหลิ่วฝูรั่วก็กลับมาฮึดสู้อีกครั้ง
มีเบาะแสย่อมดีกว่าไม่มีนี่นา!
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณมาก”
ชายชรากล่าวว่า “เป็นข้าต่างหากที่ควรขอบคุณเซียน”
หวังต้าลี่คุกเข่าก้มกราบจี้ชิงโจวแทนมารดา “ขอบคุณเซียน”
“ไม่ต้องมากพิธี เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
นางใช้พลังวิญญาณพยุงหวังต้าลี่ขึ้นมา สีหน้าเจือความจนใจ
ปุถุชนมักคุกเข่ากราบนางอยู่เรื่อย ราวกับนางเป็นพระโพธิสัตว์ในศาลอย่างไรอย่างนั้น
หลิ่วฝูรั่วกลับเข้าอกเข้าใจการกระทำของหวังต้าลี่อย่างยิ่ง
นางก็อยากทำเหมือนกัน! อยากทำจริง ๆ นะ!
ใครบ้างไม่อยากยกจี้ชิงโจวเป็นเซียน แล้วบูชานางทุกวันกันเล่า?