ปากงูสีดำอมม่วงอ้ากว้าง พุ่งเข้าหาตนเอง
เด็กหญิงตกใจกับการจู่โจมกะทันหันจนยืนนิ่งงัน
เสียงขลุ่ยพลันดังขึ้น คลื่นเสียงไร้รูปร่างกวาดผ่าน
“ปัง!”
งูพิษหลากสีตัวนั้นถูกกวาดกระเด็นไปปักติดกับต้นไม้ ก่อนระเบิดแหลกเป็นชิ้นๆ
“อ๊า!”
เด็กหญิงเพิ่งได้สติ กรีดร้องพลางวิ่งหนี
เหล่าเด็กๆ ที่อยู่ด้านหลังก็แตกฮือหนีกระเจิง
บุรุษที่เอนกายอยู่บนหัวงูไม่ได้ห้ามเด็กๆ เหล่านั้น เขาเพียงมองไปยังปากหมู่บ้านด้วยแววตาเย็นเยียบ
ที่ปากหมู่บ้าน มีสองร่างเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า คนหนึ่งสวมชุดขาว อีกคนสวมชุดแดง คนหนึ่งสูง อีกคนเตี้ย
ฝีเท้าของทั้งคู่ไม่ได้เร่งร้อน แต่เพียงพริบตาก็มาถึงตรงหน้า ยืนประจันกับบุรุษผู้นั้น
สตรีชุดขาวร่างสูงถือขลุ่ยหยกไว้ในมือ นางมองบุรุษตรงหน้าอย่างระแวดระวัง “สำนักหลิงโซ่ว จี้โฉวอวี่”
จี้โฉวอวี่จ้องสตรีชุดขาวกลับ “สำนักเทียนอิน เซียวเร่ออี้...กับลูกติดแจนของเจ้าหรือ?”
เขาเหลือบมองเด็กสาวตัวเตี้ยในเสื้อคลุมบุนวมสีแดงข้างกาย ก่อนเสริมขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก
เด็กสาวเสื้อแดงได้ยินดังนั้นก็เดือดดาล ทำท่าราวกับจะกระโดดขึ้นไปทุบเข่าจี้โฉวอวี่ พลางตะโกนว่า “ข้าชื่อเฟิงจื่อเยว่!”
เซียวเร่ออี้ส่งสัญญาณให้น้องหญิงสงบสติอารมณ์ ก่อนกล่าวเสียงเย็น “จี้โฉวอวี่ ในฐานะศิษย์สำนักฝ่ายธรรมะ เจ้ากลับลงมือสังหารชาวบ้านโดยไร้เหตุ การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญมาร ละเมิดข้อห้ามของสามสำนักเก้าประตู...”
“เจ้ามีหลักฐานหรือ?”
จี้โฉวอวี่ตัดบทเซียวเร่ออี้ สีหน้าไม่ยี่หระ ราวกับไม่ได้เห็นนางอยู่ในสายตา
“ไร้ยางอายจริงๆ!”
เฟิงจื่อเยว่เบิกตากว้าง “งูของเจ้าเกือบจะกัดหน้าของเด็กคนนั้นอยู่แล้ว!”