หากเป็นช่วงแรกที่รู้จักจี้ชิงโจว ลูกเจี๊ยบหัวล้านคงตอบปัดไปว่าไม่มี หรือไม่ก็สงสัยว่านางมีเจตนาแอบแฝง
แต่หลังจากรู้จักจี้ชิงโจวมาหลายเดือน ลูกเจี๊ยบหัวล้านก็พอเข้าใจนิสัยของนางอยู่บ้าง รู้ว่านางมิใช่คนโลภ
จี้ชิงโจวเอ่ยปากขอโลหิตหัวใจจากมัน ย่อมต้องมีเหตุผลที่จำเป็นอย่างยิ่ง
ลูกเจี๊ยบหัวล้านครุ่นคิด ก่อนจะเลิกบ่ายเบี่ยงแล้วถามอย่างจริงจังว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าเคยถามเรื่องนี้แล้ว แต่บัดนี้บาดแผลของเจ้าหายดีแล้ว ยานี้ขอไปให้ผู้อื่นหรือ? คนผู้นั้นเป็นคนที่เจ้าไว้ใจหรือไม่?”
จี้ชิงโจวตอบว่า “ข้าขอให้ศิษย์พี่สาม ข้าเคยถูกผู้บำเพ็ญมารลอบโจมตี เขาบาดเจ็บที่ตันเถียน เส้นลมปราณขาดสะบั้น เพื่อช่วยข้า”
นางเสริมว่า “ศิษย์พี่สามมีร่างกายพิเศษ เป็น ‘กายวิญญาณประหลาด’ ที่พบได้ยาก ไม่อาจดูดซับฤทธิ์ของโอสถวิญญาณหรือโอสถเซียนส่วนใหญ่ได้ หากคนนอกใช้วิชาอาคมรักษา ร่างกายก็จะต่อต้าน เมื่อบาดเจ็บจึงใช้ได้เพียงยาสามัญ หรือไม่ก็อาศัยพลังวิญญาณของตนฟื้นฟูบาดแผล”
สุสานหมู่เทพ
“ที่แท้ก็เป็นกายวิญญาณประหลาดนี่เอง”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเลิกคิ้ว
เจ้าหนอนดำจอมขบถแทะขนมกรุบกรอบที่จี้ชิงโจวอบให้เคี้ยวเล่น พลางพูดอู้อี้ว่า “ฟังดูคุ้นหูจัง”
“เจ้าลืมอีกแล้ว”
แววตาของลูกเจี๊ยบหัวล้านหม่นลง แต่ก็ยังอธิบายว่า “อวี๋ฮั่วก็เป็นกายวิญญาณประหลาดเช่นกัน ครั้งนั้นพวกเรารู้จักเขาได้ก็เพราะเจ้ากินสมุนไพรที่เขาปลูกไว้บนเกาะ เพื่อรักษาบาดแผลให้ตัวเองโดยเฉพาะ ผลคือกลางดึกเจ้าถูกเสียงเพลงของเขาล่อลวง จนถูกลากไปไถนาสิบหมู่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเจ้าหนอนดำจอมขบถก็ฉายแววสับสน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้แล้วร้องลั่น “ไถนา! ทั้งคืนเลย! มังกรเหนื่อยแทบตาย! ปลาเน่า!”