สำนักหลิงโซ่ว
ภายในถ้ำมืดสลัว ไร้แสงเงา
จากส่วนลึกของความมืด มีเสียงเลื้อยเสียดสีกันอย่างเหนียวหนืดดังมา
“หึ่ง ๆ”
กลางถ้ำคล้ายมีบางสิ่งเคลื่อนไหว
ถัดมา เสียงเลื้อยเหนียวหนืดก็แผ่กระจายไปอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังแยกย้ายกันออกไป เพื่อยกบางสิ่งจากส่วนลึกขึ้นมา
แสงเรืองรองริบหรี่สว่างขึ้น ฉากโดยรอบปรากฏให้เห็นเลือนราง
ภายในถ้ำเต็มไปด้วยงูพิษตัวเล็กตัวใหญ่!
งูตัวยาวสีสันฉูดฉาด แลดูดุร้าย บัดนี้กลับเลื้อยหลีกทางอย่างเชื่องเชื่อ
ตรงกลาง งูยักษ์ตัวหนาเท่าถังน้ำยกลำตัวคนผู้หนึ่งขึ้นมาจากฝูงงู
คนผู้นั้นมีผมสีเขียวคราม สวมมงกุฎดอกไม้ถักจากกิ่งหลิว ท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวขาวซีดราวกับไม่เคยต้องแสงตะวันมานาน บนผิวมีลวดลายงูพิษน่าเกลียดน่ากลัวหลายตัว
ท่อนล่างสวมกระโปรงยาวแบบโบราณ ลวดลายซับซ้อน สีเขียวครามเข้มอ่อนสลับกัน เมื่อนำมาประกอบกับลวดลายบนผิวกายแล้ว กลับงดงามแปลกตาราวกับความงามดั้งเดิมของโลกยุคแรก
ขณะนี้ ชายในมือถือตราหยกสื่อสารชิ้นหนึ่ง ซึ่งสั่งทำเป็นพิเศษ สลักลวดลายงูเลื้อยพันอยู่
เขากวาดตาอ่านข้อความบนตราหยก ก่อนหรี่ตาลง “จี้ชิงโจวยังกล้าออกจากสำนักอู๋เลี่ยงอีกหรือ? หึ...”
เขาหัวเราะเสียงต่ำ ไอเย็นยะเยือกภายในถ้ำแผ่คลุ้งไม่จางหาย
“ไปกันเถอะ”
ชายหนุ่มยกมือขึ้นตบหัวงูยักษ์ใต้ร่าง สั่งให้มันเลื้อยออกไป พลางเอ่ยเสียงเย็นว่า “คราวก่อนยังไม่ได้ให้เจ้าลิ้มรสอดีตอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งโลกบำเพ็ญเซียน คราวนี้ข้าจะใช้เลือดเนื้อของนางเซ่นไหว้เหล่าศิษย์งูที่ตายไปในแดนลับสามสุ่ย!”
……
สำนักเทียนอิน
ริมธารน้ำใส เสียงขลุ่ยอันสงัดพลันหยุดลง
ชายกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวตามท่วงท่าหมุนกายของสตรี
นางเผยอริมฝีปาก เสียงกระจ่างใสราวเสียงสวรรค์ “จี้ชิงโจวออกจากสำนักอู๋เลี่ยงแล้วหรือ?”
เบื้องหน้าสตรีชุดขาว มีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ นางสวมเสื้อบุฝ้ายสีแดง แลดูอายุน้อยกว่าสตรีชุดขาวหลายปี