แสงเงาแปรเปลี่ยน ราวคลื่นน้ำกระเพื่อมระลอก
จันทร์ในกระจก แท้จริงแล้วคือจันทร์ในน้ำ
ในชั่วขณะที่จี้ชิงโจวมองเห็นแก่นแท้ของภาพมายา นางก็คว้าชั่วขณะที่กาลเวลาหวนกลับไว้ได้เช่นกัน และมองเห็น “ความจริง” ที่นางตามหาอย่างชัดเจน
“ซ่า!”
สองมือจุ่มลงไปในจันทร์ในน้ำ ปลายนิ้วคล้ายสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกแวบหนึ่งที่เลือนหายไปในพริบตา ราวกับปลาน้อยแสนซุกซนที่ว่ายมาแกล้งนาง
จี้ชิงโจวว่องไวเพียงใด นางรวบมือเข้าหากันทันที จับเจ้าปลาที่คิดจะเล็ดลอดผ่านซอกนิ้วได้ แล้วประคองมันออกมาจากจันทร์ในกระจก
ยังไม่ทันได้มองให้ชัดว่าสิ่งใดอยู่ในมือ ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยว สรรพสิ่งใต้หล้าราวกับภาพวาดที่เปียกน้ำ
สีสันเข้มข้นบนภาพกระจัดกระจายอย่างยุ่งเหยิง ก่อนจะประกอบขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา
จี้ชิงโจวรู้สึกเพียงว่าภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน แล้วสีสันของฟ้าดินก็เปลี่ยนไป
เมื่อนางได้สติกลับคืนมา ก็พบว่าตนยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง
จี้ชิงโจวจำได้ทันทีว่าเป็นประตูถ้ำพำนักของนาง แต่ไม่รู้ว่าเป็นปีเดือนใด
ปลาในจันทร์!
จี้ชิงโจวนึกถึงปลาน้อยที่เพิ่งรวบไว้ในมือ นางแบมือออกดู ทว่าทั้งสองมือกลับว่างเปล่า
มีรอยสีม่วงจางประดุจฝันประดับอยู่บนข้อมือซ้ายของนาง แสงระยิบระยับไหลเวียนไปมา เป็นรูปปลาตัวน้อยพอดี
เมื่อเห็นปลาน้อยตัวนี้ จี้ชิงโจวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ไม่ว่าอย่างไร นางก็ได้ปลาในจันทร์มาแล้ว
จากนี้ไป…
จี้ชิงโจวผลักประตูออก
ด้านนอกถ้ำพำนัก แสงตะวันเจิดจ้า
อวี๋เซี่ยวเซี่ยว—ซึ่งบัดนี้ควรเรียกว่าศิษย์พี่ใหญ่ของอวิ๋นโหย่วหว่อ—ยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือ ตราหยกสื่อสาร ดวงตาจับจ้องมันอย่างเหม่อลอย