จี้ชิงโจวมองออกในปราดเดียวว่าอวี๋เย่าดูแคลนนาง ทว่านางก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงมีท่าทีสงบนิ่งดุจสายลมแผ่วเมฆคล้อยเช่นเดิม
“ท่านพ่อ”
เสียงของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวดังขึ้นกะทันหัน นางมองอวี๋เย่าแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ชิงโจวเป็นศิษย์น้องที่ข้ารักที่สุด หากปีนั้นไม่มีนาง ข้าคงตายอยู่ที่แนวหน้า ไม่มีวันได้มีเกียรติยศอย่างทุกวันนี้”
อวี๋เย่าจงใจแสดงท่าทีดูแคลนจี้ชิงโจวอย่างแนบเนียน
ถึงจะมีคนคิดจับผิด เขาก็ยังแก้ต่างได้ว่าอีกฝ่ายคิดมากไปเอง
แต่เขากลับไม่คาดคิดเลยว่า คนที่โต้แย้งเขาจะไม่ใช่จี้ชิงโจว หากเป็นบุตรสาวที่เขามักควบคุมได้อย่างง่ายดาย!
“ข้าได้รับข่าวจากทางบ้าน จึงรีบร้อนกลับมา ศิษย์น้องเป็นห่วงว่าข้าจะกังวลเรื่องทางบ้านระหว่างทางจนเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงร่วมเดินทางมาคุ้มกัน”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวกล่าวต่อโดยไม่รอให้อวี๋เย่าเอ่ยปาก “ท่านพ่อไม่ควรปฏิบัติต่อนางอย่างส่งเดชเช่นนี้”
“เด็กคนนี้นี่… พูดเหลวไหลอะไร?”
อวี๋เย่าไม่เคยถูกอวี๋เซี่ยวเซี่ยวโต้แย้งมาก่อน จึงชะงักไปชั่วขณะ แม้แต่คำพูดก็ไม่คล่องแคล่วเหมือนเมื่อครู่ เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองสามครั้ง “ข้าจะปฏิบัติต่อศิษย์น้องของเจ้าอย่างส่งเดชได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่เพราะเจ้ากลับมาเร็วเกินไป จนคนในบ้านไม่ได้เตรียมตัวหรอกหรือ?”
“ที่แท้ตอนส่งข่าวให้ข้า ทางบ้านยังไม่ได้เตรียมตัวไว้หรือ?”
คำพูดของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวทำให้อวี๋เย่าหน้าเจื่อนอยู่บ้าง
“หลายวันนี้กิจธุระในบ้านยุ่งวุ่นวาย ข้าเริ่มเตรียมการแล้ว”
อวี๋เย่าอธิบาย
เดิมทีเขาวางท่าวางอำนาจต่อหน้าอวี๋เซี่ยวเซี่ยว แต่เมื่อถูกนางซักถามกลับมีท่าทีอ่อนลงอยู่หลายส่วน เขากระแอมเบา ๆ แล้วปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวล “เซี่ยวเซี่ยว บิดาย่อมมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ศิษย์น้องของเจ้า เจ้าวางใจเถิด ไปพักที่เรือนด้านในก่อน”