อวี๋เซี่ยวเซี่ยวชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางมีนิสัยอ่อนโยน แต่หาใช่คนโง่เขลาไม่
เมื่อจี้ชิงโจวกล่าวเช่นนี้ ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดการกระทำของพ่อบ้านเฉียนจึงทำให้นางรู้สึกอึดอัด
ที่แท้...ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวก้มตาลง ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่างโดยไร้สาเหตุ
ตั้งแต่เล็กจนโต คนในบ้านที่ “ปกป้อง” นางเช่นนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน
แม้อวี๋เซี่ยวเซี่ยวจะไม่เคยชินกับการปกป้องเช่นนี้ และคิดว่าเรื่องต่าง ๆ ย่อมจัดการได้ดีกว่านี้ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรสุดโต่งทุกครั้ง
แต่บิดาของนาง อวี๋เย่า มักกล่าวว่านี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าทุกคนรักนาง
ญาติพี่น้องในตระกูล บ่าวไพร่ในบ้าน ต่างรักนางมาก จึงได้เป็นห่วงจนอยากปกป้องนาง
บิดากล่าวเช่นนี้ มารดาก็กล่าวเช่นนี้ ทุกคนรอบกายต่างพูดเช่นเดียวกัน
พวกเขาล้อมรอบอวี๋เซี่ยวเซี่ยวที่ยังเยาว์วัย ซ้ำยังพร่ำบอกนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “พวกเรารักเจ้า จึงได้ปกป้องเจ้าเช่นนี้”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวที่ถูกคนกลุ่มนี้ห้อมล้อม เติบโตจากวัยเยาว์สู่วัยสาว จนกระทั่งวันนี้
ดังนั้นเมื่อมองการกระทำทุกอย่างของคนเหล่านี้อีกครั้ง อวี๋เซี่ยวเซี่ยวจึงทำได้เพียงคิดว่า พวกเขาทำเช่นนี้เพราะรักนาง
เพราะนางไม่เคยได้รับคำตอบอื่นนอกเหนือจากนี้
บิดาบอกว่า เมื่อนางได้รับความรักเอ็นดูเช่นนี้ ก็ต้องตอบแทนความรักของคนเหล่านั้น นำสิ่งที่เท่าเทียมกันมามอบคืนให้พวกเขา
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวมีธุระมาก ไม่มีเวลาจัดการเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ อวี๋เย่าจึงลงมือแทนนาง
ดังนั้นศิลาวิญญาณและของวิเศษของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวจึงถูกอวี๋เย่านำไป
ชีวิตของอวี๋เซี่ยวเซี่ยวเรียบง่ายเกินไป