หรือว่า... ไปดูสักหน่อยดีไหม?
เซียวเร่ออี้ใจเริ่มหวั่นไหว
ไม่สิ!
เรื่องขุดหน้าไม้พิชิตเมืองสำคัญกว่า!
แต่ไม่นานเซียวเร่ออี้ก็สงบใจลงได้ นางตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่
ใช้ความเจ็บปวดเรียกสติ!
ในสำนักยังมีศิษย์น้องหญิงและศิษย์น้องชายอีกหลายคนที่ยังไม่มีวัตถุดิบหลอมอาวุธประจำกายเลย!
เซียวเร่ออี้ซึ่งแบกภาระเลี้ยงดูคนทั้งสำนักเอาไว้ ทุบพุงตัวเองเบา ๆ พลางเตือนเจ้าหนอนตะกละในท้องว่าอย่ามารบกวนงานของนางอีก ก่อนจะกลับไปทุบสกัดน้ำแข็งเสียงดังต่อ
ทว่าเมื่อนางขุดหน้าไม้พิชิตเมืองในครั้งนี้ สายตากลับอดเหลือบมองจี้ชิงโจวซึ่งอยู่ไกลออกไปไม่ได้
นางเติบโตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนทำให้จิตใจของนางหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้
จี้ชิงโจว...
ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!
มิน่าเล่า แม้แต่ผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขสำนักเชียนจี ยังหลงใหลนางถึงเพียงนั้น!
แม้จี้ชิงโจวจะไม่ได้หันไปมอง แต่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาร้อนแรงจากทุกทิศทาง
หากสายตาเหล่านั้นกลายเป็นของจริงได้ จี้ชิงโจวคิดว่าตอนนี้ตัวเองคงถูกจับย่างอยู่บนกองไฟไปแล้ว
นี่ พวกเจ้า... ไม่ได้กินข้าวมากี่วันแล้วเนี่ย?
หิวขนาดนั้นเลยหรือ?
จี้ชิงโจวคนหม้ออาหารรวมที่กำลังเคี่ยวอยู่ พอเห็นว่าได้ที่แล้วก็ใส่เกี๊ยวลงไป
เดี๋ยวค่อยใส่เส้น แล้วปิดท้ายด้วยข้าว
นางกะเวลาใส่ผักหรืออาหารหลักแต่ละอย่างให้เหมาะสม เพื่อให้ทุกสิ่งสุกกำลังดี ไม่ดิบก็ไม่เละ
ขณะคอยดูหม้ออาหารรวม จี้ชิงโจวยังต้มชานมไปด้วย
นางช้อนถุงชาออก เพื่อไม่ให้รสชาเข้มเกินจนขม แล้วเริ่มเติมผงรสชาติต่าง ๆ ลงในหม้อแต่ละใบ
นี่คือผงชานมที่นางเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ มีรสเผือก มัทฉะ และช็อกโกแลต