หลิ่วฝูรั่วสังเกตมานานแล้วว่า ทุกครั้งจี้ชิงโจวมักทำอาหารจานใหญ่เกินกว่าที่พวกนางจะกินหมด แล้วแบ่งอย่างน้อยครึ่งหนึ่งตักแยกไว้ก่อน
ตอนแรกหลิ่วฝูรั่วยังเคยถามด้วยความสงสัย
จี้ชิงโจวตอบว่าเก็บไว้ให้สหายกิน
ตอนนั้นหลิ่วฝูรั่วยังสงสัยว่า หากให้สหายกิน เหตุใดไม่ทำสด ๆ ตอนพบกันเล่า?
แม้ศาสตราวิเศษเก็บของบางชิ้นจะสามารถหยุดสภาพอาหารไว้ในช่วงที่เพิ่งยกลงจากเตาได้ก็ตาม
แต่ตลอดทางที่ผ่านมา จี้ชิงโจวทำอาหารกี่มื้อ ก็เก็บอาหารไว้เท่านั้นมื้อ
เก็บอาหารไว้มากมายเช่นนี้ หากจะส่งให้สหาย เกรงว่าสหายคนนั้นคงกินทั้งปีก็ยังไม่หมดกระมัง?
ทว่าแต่ละคนต่างก็มีความลับที่ไม่อยากเอ่ยถึง หลิ่วฝูรั่วแม้จะข้องใจ แต่ก็ไม่ได้ถามมากความ
กระทั่งในส่วนลึกของทะเลเพลิง หลิ่วฝูรั่วได้เห็นกับตาว่าจี้ชิงโจวเก็บสุราหยกเซียนพิสุทธิ์ที่หมักเสร็จแล้วเข้าไปในศาสตราวิเศษเก็บของ ราวกับจะทำเช่นนั้น ก่อนจะหยิบผลอมตะอันล้ำค่ายิ่งออกมาในทันใด—
นางก็เข้าใจทันทีว่า ทุกครั้งที่จี้ชิงโจวพูดว่า “เก็บไว้ให้สหายกิน” นางไม่ได้เก็บอาหารไว้ในศาสตราวิเศษเก็บของ แต่ใช้วิธีการบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ ส่งไปยังมือของสหายลึกลับ
ก็เหมือนกับที่อีกฝ่ายก้าวข้ามอุปสรรคของประตูผนึกมังกร แล้วส่งผลอมตะให้จี้ชิงโจว
วิธีการเช่นนี้ มีเพียงผู้บำเพ็ญระดับสูงสุดในยุคบรรพกาลตามตำนานเท่านั้นที่ทำได้
ในยุคสิ้นธรรมวิเศษ หากไม่มีศาสตราวิเศษหรือสมบัติล้ำค่าระดับสูงเป็นพิเศษ ก็ไม่มีทางข้ามมิติส่งสิ่งของได้
หากจี้ชิงโจวมีสมบัติเช่นนั้น นางก็ไม่ควรเปิดเผยให้ผู้ใดเห็น