“ยันต์ค่ายกลไม่จำเป็นหรอก ในเมื่อในแดนลับไม่มีสิ่งเหล่านั้น เจ้าไม่ต้องลำบากเตรียมให้ข้าเป็นพิเศษ”
เซี่ยจื่อเย่ส่ายหน้า “หากไม่ใช่เพราะเจ้า เกรงว่าคนอื่นที่มาที่นี่ก็คงไม่ได้พบโชควาสนาเช่นนี้”
เขากล่าวต่อ “หากวันหน้าสหายเต๋าจี้คิดจะสำรวจแดนลับระดับสูง ค่อยชวนข้าไปด้วยกันเถิด พอดีข้าเองก็ต้องการออกไปฝึกฝนสักหน่อย”
จี้ชิงโจวไม่เกรงใจ พยักหน้ารับ “ได้”
หลังการฝึกฝนครั้งนี้สิ้นสุดลง อีกสักพักนางก็ยังต้องลงจากเขา
สำหรับอัจฉริยะอย่างพวกนาง การออกไปฝึกฝนภายนอกย่อมได้ประโยชน์มากกว่าการเก็บตัวฝึกตน
มีเพียงการต่อสู้เท่านั้นที่ทำให้คนเราแปรเปลี่ยน และบรรลุเต๋าก้าวหน้าท่ามกลางความเป็นความตาย
เซี่ยจื่อเย่หยิบตราหยกสื่อสารออกมา “เช่นนั้นแลกช่องทางติดต่อบนตราหยกกันเถิด”
จี้ชิงโจวแลกช่องทางติดต่อกับเขาเรียบร้อยพอดี เซียวเร่ออี้ก็กลับมาหลังจากค้นตัวศพเสร็จ
นางส่งของที่ค้นได้ให้จี้ชิงโจวตรวจดู พลางกล่าวว่า “แบ่งของที่เจ้าไม่ต้องการให้ข้าก็พอ”
ท่าทีดีงามจนเรียกได้ว่าเป็นนักค้นศพมืออาชีพที่รู้ใจนายจ้างอย่างยิ่ง
จี้ชิงโจวไม่กล้าคิดเลยว่า ศิษย์พี่หญิงใหญ่แห่งสำนักเทียนอินผู้นี้ผ่านอะไรมาบ้างกันแน่
นางไม่ได้โยนของไร้ค่าที่ไม่ต้องการให้เซียวเร่ออี้จริง ๆ กลับหยิบยันต์และโอสถวิญญาณที่มีค่าที่สุดและขายคล่อง รวมถึงศิลาวิญญาณอีกจำนวนหนึ่งส่งให้นาง
แววตาที่เซียวเร่ออี้มองจี้ชิงโจวพลันเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ประหนึ่งกำลังบอกว่า “เจ้าเป็นคนดีเหลือเกิน!” ทั้งยังมีท่าทีตื้นตันจนทำตัวไม่ถูกอยู่หลายส่วน
“สหายเต๋าจี้ เจ้าจะแบ่งของพวกนี้ให้ข้าจริง ๆ หรือ?”
เซียวเร่ออี้รับแทบไม่ลง “ของพวกนี้เป็นสินค้าขายดี หากนำไปประมูล ต้องมีคนจำนวนไม่น้อยยอมจ่ายเกินราคาเพื่อซื้อแน่...”