ภายในเขตแดนลับมังกรเพลิง
จี้ชิงโจวยืนนิ่ง มองไกลออกไป ราวกับกำลังชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามของผืนน้ำกับท้องฟ้าที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว หรือไม่ก็คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง
“ติ๊งต่อง”
เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มสนทนาดังขึ้น
“เจ้าหนอนดำจอมขบถ” ส่งซองอั่งเปาส่วนตัวให้ “แสงจันทร์แดง”
จี้ชิงโจวชะงัก “นี่คืออะไร?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “กระบี่ที่ท่านแม่ของข้ามอบให้เจ้า”
จี้ชิงโจว: “ข้ามอบมันให้เจ้าแล้ว เจ้ารับไว้ได้อย่างสบายใจ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “เสี่ยวหง”
เขาเรียกจี้ชิงโจว ก่อนจะเงียบไป
ครู่หนึ่ง ข้อความใหม่จากเจ้าหนอนดำจอมขบถจึงปรากฏขึ้น “สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าได้มาแล้ว”
จี้ชิงโจวมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนเอ่ยว่า “ข้าว่ายังไม่พอ”
เจ้าหนอนดำจอมขบถก็เหมือนกับมังกรเพลิง
ทั้งที่แทบไม่ได้อะไรมาเลย กลับพึงพอใจได้ง่ายดายนัก
จี้ชิงโจวเพียงอยากมอบสิ่งที่มากกว่านั้นให้พวกนาง
แม้กระบี่เล่มนั้นจะเป็นกระบี่คู่กายที่นางถูกกำหนดให้ครอบครองก็ตาม
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “เสี่ยวหง ข้าไม่ได้หลอกเจ้า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “หากเจ้าไม่ถือสา ต่อไปเวลาที่ข้าคิดถึงท่านแม่ ข้าอยากให้เจ้าเอากระบี่มาให้ข้าดูอีกได้หรือไม่”
จี้ชิงโจวถอนหายใจเบา ๆ “ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าเก็บกระบี่เล่มนี้ไว้ได้อย่างสบายใจ”
“ไม่ได้”
เจ้าหนอนดำจอมขบถกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าเป็นสหายของข้า ย่อมคิดเผื่อข้า ส่วนข้าก็เป็นสหายของเจ้า ย่อมคิดเผื่อเจ้าเช่นกัน เจ้าจะดีกับข้าก็ได้ แต่อย่าดีกับข้าโดยไม่ใส่ใจความรู้สึกของข้า เพราะข้าก็หวังให้เจ้ามีความสุข!”
เขากล่าวต่อ “ข้ากับท่านแม่ต่างก็หวังให้เจ้ารับกระบี่เล่มนี้ไว้”
ไม่รอให้จี้ชิงโจวปฏิเสธอีก เจ้าหนอนดำจอมขบถก็เอ่ยว่า “เสี่ยวหง เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ?”
สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าได้มาแล้วจริง ๆ
ตอนที่ได้โอบกอดกระบี่เล่มนั้น
ตอนที่ได้ยินเสียงมังกรคำรามจากในกระบี่
ตอนที่ได้เห็นเงามังกร และเห็นหน้าผากของท่านแม่แนบชิดกัน
ข้าได้รับมามากมายแล้ว