ไม่ ไม่ ไม่… ไม่ถูก ไม่ถูกต้อง—
นี่มันไม่ถูกต้อง!
เจ้าหนอนดำจอมขบถเบิกตากว้าง มือที่ถือกระบี่สั่นระริกเล็กน้อย
ผู้ที่เข้าสู่มรรคามารย่อมแตกต่างจากคนทั่วไป
พวกเขาละทิ้งอารมณ์ไร้ประโยชน์ไปมากมาย จึงไม่เคยเห็นอกเห็นใจใคร
คนที่ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น จะร่ำไห้เพราะความเศร้าได้อย่างไร?
“เพียะ!”
เจ้าหนอนดำจอมขบถโยนกระบี่ทิ้งทันที ขาทั้งสองสั่นเทาขณะถอยกรูด
“ตุบ”
แต่เพิ่งถอยไปได้ไม่กี่ก้าว ขาของเจ้าหนอนดำจอมขบถก็อ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้น
เขาจ้องกระบี่หักบนพื้นราวกับเห็นผี
ไม่ถูก ไม่ถูก… ไม่ถูก ไม่ถูก ไม่ถูก!
“แสงจันทร์แดง!”
เจ้าหนอนดำจอมขบถเปิดกลุ่มสนทนา ตะโกนแทบเป็นคำราม “เจ้าทำอะไรกับข้า?!”
ทว่าคำตะโกนนั้นกลับไม่ดุดันเกรี้ยวกราดเหมือนแต่ก่อน หากแฝงความขลาดกลัวที่พยายามปกปิดอยู่หลายส่วน
แต่แสงจันทร์แดงที่เคยตอบเขาในวันวาน บัดนี้กลับเงียบงันยิ่งนัก
เจ้าหนอนดำจอมขบถคุกเข่าอยู่กลางสุสานหมู่เทพอันเงียบสงัด มองกลุ่มสนทนาที่ไร้เสียง แล้วพลันรู้สึกว่าทั่วหล้าเหลือเพียงตนผู้เดียว
ความโดดเดี่ยวอันมหาศาลโอบล้อมเขาไว้
ราวกับถูกโลกทอดทิ้ง
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
ราวกับเคยประสบมาแล้ว
ไม่ ไม่ ไม่… เขาไม่เคยประสบมาก่อนเสียหน่อย
ทันทีที่ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก เขาก็เป็นผู้บำเพ็ญผีมาตั้งแต่กำเนิด
เขาตายเพราะหิว จึงกลายเป็นผีหิวโหย
เขาไม่รู้จักความโดดเดี่ยว ความเศร้า หรือความเจ็บปวด รู้เพียงว่าหิวเหลือเกิน หิวจริง ๆ
ตลอด 12 ชั่วยามของทุกวัน เขาถูกความหิวทรมานอยู่ทุกขณะ เห็นอะไรก็กินสิ่งนั้น
ดอกไม้ใบหญ้า ต้นไม้ ผลไม้ป่า ผักป่า
ถึงขั้นเคยแทะผืนดินเพราะความหิว
จนกระทั่งถูกผนึกไว้ในสุสานหมู่เทพอันมืดมิดไร้แสงตะวัน ในหัวของเขาก็ยังมีเพียงความคิดว่าหิวเหลือเกิน อยากกิน