สองเดือนต่อมา
หลังจากหุ่นกลทำงานทั้งวันทั้งคืน จวนถ้ำแห่งใหม่ของจี้ชิงโจวก็สร้างเสร็จ
อวิ๋นโหย่วหว่อชอบรูปแบบจวนถ้ำโบราณที่เผ่าฝันทิ้งไว้มาก จวนถ้ำแห่งใหม่จึงคล้ายคลึงกับที่นั่นถึงเจ็ดแปดส่วน
ริมทะเลสาบจำลองในสวนหลังเรือน ม่านโปร่งของศาลาลอยพลิ้วไปตามสายลม
จี้ชิงโจวหยิบถั่วกล่องหนึ่งออกมา แล้วยื่นตะเกียบไม้ไผ่ให้แก่อวิ๋นโหย่วหว่อ
นางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ลองดูเถิด”
อวิ๋นโหย่วหว่อพยักหน้า ยกมือขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อย
ใต้แขนเสื้อยาว นิ้วมือขาวผ่องนุ่มนวลรับตะเกียบไม้ไผ่ที่จี้ชิงโจวยื่นให้ แล้วเริ่มคีบถั่วในกล่อง
นางออกแรงเพียงเล็กน้อย ผิวหนังก็แดงระเรื่อ ทั้งที่เป็นมือของผู้ใหญ่แท้ ๆ กลับดูบอบบางยิ่งกว่ามือทารกเสียอีก
จี้ชิงโจวถามว่า “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”
อวิ๋นโหย่วหว่อตอบว่า “เจ็บอยู่บ้าง แต่ยังทนไหว”
จี้ชิงโจวถอนหายใจโล่งอก “เนื้อหนังบนแขนของศิษย์พี่เพิ่งสมานได้เมื่อสามวันก่อน ตอนนี้ใช้ตะเกียบได้คล่องแล้ว นับว่าฟื้นตัวเร็วมาก”
อวิ๋นโหย่วหว่อผ่านช่วงยากที่สุดของการรักษามาแล้ว
หลังจากนี้ นางจะใช้มือคู่นี้ได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายกลับมาเป็นเหมือนเมื่อสามปีก่อน
“อืม เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่รีบร้อน”
อวิ๋นโหย่วหว่อใช้มือขวาคีบถั่วจนหมดแล้วจึงเปลี่ยนเป็นมือซ้าย
“ศิษย์พี่”
เสียงของจงหลีโหยวดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล เมื่อเห็นอวิ๋นโหย่วหว่อกำลังตั้งใจคีบถั่ว เขาก็เงียบเสียงแล้วนั่งลงข้าง ๆ
กระทั่งอวิ๋นโหย่วหว่อคีบถั่วกลับลงกล่องหมดแล้ว เขาจึงหยิบกล่องของขวัญออกจากแหวนเก็บของแล้วยื่นให้นาง “เป็นของขวัญแสดงความยินดีจากเจ้าสำนักยอดเขาสัตว์วิญญาณ”