เสียงของอวิ๋นโหย่วหว่อขาดห้วงไปกะทันหัน
จี้ชิงโจว: “?”
สุ่ยตู้เฉินที่กำลังปลูกต้นไม้อยู่ โผล่หน้าออกมาจากหลังต้นไม้ “?”
จงหลีโหยว: “。”
อวิ๋นโหย่วหว่ออ้าปาก “เหตุใดเจ้าถึง...”
มีแขนที่ข้าตัดทิ้งไปด้วย?
นางจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน นางโยนแขนที่ตัดทิ้งลงกองไฟไปแล้ว
เรื่องราวในบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำแทบไม่ต่างจากความเป็นจริง
จงหลีโหยวเองก็มาถึงหลังจากนางตัดแขนทิ้งไปแล้ว เขาเห็นสภาพแขนทั้งสองข้างที่ขาดด้วน ก็ถอดเสื้อคลุมออกมาบังฝนให้ พลางจ้องมองนางเงียบ ๆ และร่ำไห้เป็นสายเลือดท่ามกลางสายฝน
ต่อมา อวิ๋นโหย่วหว่อหมดสติไป ณ ที่นั้นเพราะบาดแผลสาหัสเกินไป
ได้ยินจี้ชิงโจวเล่าว่า จงหลีโหยวเป็นคนพานางออกไปเช่นกัน
ส่วนแขนทั้งสองข้างนั้นอยู่ที่ใด ก็ไม่มีใครรู้
อวิ๋นโหย่วหว่อไม่เคยคิดเลยว่าจงหลีโหยวจะเป็นคนเอาแขนของนางไป
จงหลีโหยวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบคำถามของอวิ๋นโหย่วหว่อว่า “ข้าไม่อยากให้ตระกูลอวี๋ได้ครอบครองสิ่งของของเจ้า จึงทิ้งเงินทองไว้ตรงนั้นจำนวนหนึ่ง ถือเป็นค่าซื้อขาย แล้วนำแขนของเจ้าไป”
ศิษย์พี่ของเขาเป็นดวงตะวันบนฟากฟ้า เจิดจรัสสดใส สูงส่งเหนือผู้คน เป็นที่เคารพศรัทธาของผู้คน
ตระกูลอวี๋ไม่คู่ควรกับบุคคลผู้เปี่ยมด้วยแสงสว่างเช่นนี้ ต่อให้เป็นเพียงแขนทั้งสองข้างที่ขาดไปก็ตาม
“แขนทั้งสองข้างเหลือแต่กระดูกไหม้เกรียมแล้ว”
จงหลีโหยวไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ จึงถามจี้ชิงโจวว่า “ยังใช้ประโยชน์ได้หรือไม่?”
จี้ชิงโจวตอบว่า “เอามาให้ข้า ข้าจะลองถามดู”
“ได้”
จงหลีโหยวหยิบกล่องสีขาวใบยาวออกมา แล้วยื่นให้จี้ชิงโจว
ทันทีที่กล่องสัมผัสมือ จี้ชิงโจวก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกสายหนึ่ง