“ที่นั่นหรือ?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถงุนงง “ที่ไหน?”
เขาจำเรื่องราวมากมายไม่ได้แล้ว
“สถานที่หลับใหลของคนผู้นั้น ใจกลางสุสานหมู่เทพ”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ที่นั่นคือ... ต้นกำเนิดของแดนมาร—สระจมจมื่นมาร”
ต้นไม้ไม่ตายกล่าวว่า “อวี๋ฮั่วหลับใหลเร็วเกินไปในครานั้น พวกเราประจำการอยู่ริมสระจมจมื่นมาร เขาจึงผนึกตนเองไว้ที่นั่น”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านปวดหัวอยู่บ้าง “ไอมารในสระจมจมื่นมารเข้มข้นจนแทบกลายเป็นหมอกน้ำ หากเป็นไอมารทั่วไปก็คงไม่เป็นไร แต่ไอมารเหล่านั้น...เป็นของพวกมัน”
ใช่ว่าลูกเจี๊ยบหัวล้านจงใจอุบชื่อของ ‘พวกมัน’ ไว้
แต่เพราะตัวตนเหล่านั้นลึกลับเกินหยั่งถึง หากเอ่ยนามตรง ๆ อาจปลุกพวกมันที่ถูกผนึกและหลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้น จึงทำได้เพียงกล่าวอย่างคลุมเครือ
“ที่พวกเรากลายเป็นสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ ก็เพราะถูกพวกมันกัดกร่อนมิใช่หรือ?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านถอนหายใจ “จริงด้วย การจะฝ่าไอมารไปหาอวี๋ฮั่วก็ไม่ใช่เรื่องง่าย”
เจ้าหนอนดำจอมขบถพลันเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้าหาทางไม่ได้ เหตุใดไม่ลองถามเสี่ยวหงดูเล่า?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านขมวดคิ้ว “จะถามนางอย่างไร? พวกเรายังไม่มีทางบอกเรื่องที่นี่ให้นางรู้ได้ด้วยซ้ำ เกรงว่าจะทำให้นางถูก ‘จับตามอง’ โดยไม่จำเป็น”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องบอก”
เจ้าหนอนดำจอมขบถกล่าว “ถามเรื่องอื่นสิ”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านฉงน “หมายความว่าอย่างไร?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถเปิดกลุ่มสนทนาแล้วส่งข้อความไปว่า “เสี่ยวหง พวกเราอยากผ่านบริเวณที่มีไอมารเข้มข้น แต่ไอมารเหล่านั้นจะกัดกร่อนพวกเรา ทำให้เสียสติ เจ้ามีวิธีหรือไม่?”
จี้ชิงโจวเห็นข้อความก็เข้าใจความหมายของเขาทันที จึงตอบกลับไปว่า “พวกเจ้าจะไปหาสหายผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถผู้นั้นหรือ?”