อาจารย์น้องสาวตัวซวยงั้นหรือ? ไม่ใช่! นางคือแสงจันทร์ขาวแห่งสามภพ!
บทที่ 111 เขามั่นใจในตัวจี้ชิงโจวอย่างมืดบอด
อวิ๋นโหย่วหว่อกล่าวว่า “ถ้ำพำนักแห่งนี้ยังมีรายละเอียดเล็กน้อยที่ต้องปรับแก้ ข้าขอตัวไปก่อน”
เมื่อเริ่มลงมือทำสิ่งใด นางก็จะจดจ่อทำจนเสร็จสิ้น มุ่งมั่นให้ดีที่สุด ต่อให้มีรายละเอียดเพียงเล็กน้อยที่ยังไม่เป็นดังใจ นางก็ต้องแก้ไขจนสมบูรณ์แบบ
ความมุ่งมั่นแน่วแน่แทบจะถึงขั้นดื้อรั้นเช่นนี้เอง ที่ทำให้อวิ๋นโหย่วหว่อกลายเป็นปรมาจารย์ค่ายกลขั้นสูงตั้งแต่อายุยังน้อย
หากร่างกายของนางไม่เป็นอุปสรรค นางย่อมก้าวไปได้ไกลกว่านี้บนเส้นทางค่ายกล
สายตาของจี้ชิงโจวพลันตกลงบนแขนโลหะที่เผยออกมาของอวิ๋นโหย่วหว่อ นางอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “ศิษย์พี่”
“หืม?”
อวิ๋นโหย่วหว่อชะงักฝีเท้าก่อนจะหันมามองนาง
“ไม่มีอะไร”
จี้ชิงโจวกลืนคำพูดที่เดิมคิดจะเอ่ยลงคอ แล้วเปลี่ยนไปถามว่า “ข้าแค่อยากถามว่า ถ้ำพำนักติดตัวนี้ได้มาอย่างไรหรือ”
“เรื่องนี้เองหรือ”
อวิ๋นโหย่วหว่อกล่าวว่า “ตอนข้ากับอาจารย์ออกสำรวจแนวหน้า เราพบมิติแดนลับแห่งใหม่ที่ยังไม่มีผู้ใดค้นพบ ที่นั่นมีสิ่งแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดี
“ที่นั่นเต็มไปด้วยกระจก…จะเรียกว่ากระจกก็ไม่ถูกนัก ที่จริงแล้วส่วนใหญ่เป็นพื้นผิวสะท้อนแสง ซึ่งสะท้อนภาพของเจ้าออกมาได้อย่างชัดเจน มีทั้งเล็กและใหญ่ กระจายอยู่ทั่วทุ่งกว้าง ราวกับมีพื้นผิวกระจกนับไม่ถ้วนตั้งอยู่บ้าง กลับหัวบ้าง ทั้งบนฟ้าและใต้ดิน”
อวิ๋นโหย่วหว่อกล่าวว่า “กระจกบางบานเมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เป็นเพียงกระจกธรรมดา แต่บางบาน…กลับสะท้อนอดีตของเจ้าออกมาได้”