จะเรียกว่านี่เป็นกระจกก็ไม่เชิง จี้ชิงโจวรู้สึกว่าสิ่งของขนาดเท่าฝ่ามือนี้ดูคล้ายแสงหลากสีที่ไหลเวียนมากกว่า
แม้แนบแน่นิ่งอยู่บนผนัง ก็ยังพร่าเลือนราวกับมีระลอกคลื่นระยิบระยับ
“นี่คือ...?”
จี้ชิงโจวนึกถึงสถานที่ลับที่อวิ๋นโหย่วหว่อกล่าวถึง ซึ่งเต็มไปด้วยกระจก
“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
เสียงของต้นไม้ไม่ตายดังขึ้นจากกลุ่มสนทนา “ซากศพของเผ่าฝัน ‘บุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำ’”
จี้ชิงโจวฟังแล้วงุนงง “เผ่าฝัน? ซากศพหรือ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินเรื่อง “เผ่าฝัน”
“รูปแบบชีวิตของเผ่าฝันนั้นพิเศษยิ่ง แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไป พวกมันคล้ายวัตถุชนิดหนึ่งที่มีจิตสำนึกแต่กำเนิดมาไร้รูปร่างแน่นอน มักเรียนรู้จากเผ่าพันธุ์อื่นแล้วเลียนแบบรูปลักษณ์ของพวกเขา”
ต้นไม้ไม่ตายอธิบายว่า “ผ่านกาลเวลายาวนาน เผ่าฝันส่วนใหญ่ใช้เผ่ามนุษย์เป็นต้นแบบ เลียนแบบจนกลายเป็นรูปร่างมนุษย์ แต่ถึงจะกลายเป็นมนุษย์ พวกมันก็ยังแตกต่างจากมนุษย์มากนัก อธิบายให้ชัดเจนคงยาก หากเจ้าได้พบเผ่าฝันที่ยังมีชีวิต ย่อมแยกออกได้ในพริบตา”
“แต่ภายหลัง... เผ่าฝันเลิกเลียนแบบเผ่ามนุษย์ กล่าวให้ถูกคือ พวกมันติดเชื้อ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ต้นไม้ไม่ตายก็หยุดไปครู่หนึ่ง
ในกลุ่มสนทนาเงียบสนิท
บรรยากาศรอบด้านพลันหนักอึ้งขึ้นมา
สัญชาตญาณบอกจี้ชิงโจวว่า สิ่งที่ทำให้เผ่าฝันติดเชื้ออาจเกี่ยวข้องกับเหล่าปีศาจอย่างเจ้าหนอนดำจอมขบถที่ถูกกักขัง และถูกไอมารกัดกร่อน
“ข้าบอกเจ้าไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำให้เผ่าฝันติดเชื้อคืออะไร หากเอ่ยนามของพวกมันตรง ๆ จะนำเภทภัยมาสู่เจ้า ถึงตอนนี้สิ่งเหล่านั้นจะถูกผนึกและหลับใหลอยู่ แต่นามของพวกมันคือ ‘กุญแจ’”