เซี่ยจื่อเย่เอ่ยเสียงอ่อนโยน “เชิญสหายเต๋าจี้กล่าวมาได้”
“เรื่องเจียวดำ อย่าเพิ่งบอกสำนักกระบี่อู๋ซ่าง”
จี้ชิงโจวกล่าว “ข้าไม่ห้ามท่านแจ้งเรื่องนี้แก่สำนัก เพียงหวังว่าท่านจะรออีกสักหน่อยค่อยบอก”
เซี่ยจื่อเย่หลุบตาลง ขนตายาวไหวแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจี้ชิงโจวอีกครั้งแล้วพยักหน้า “ได้”
หลิ่วฝูรั่วขยับไปซุกอยู่ข้างกายจี้ชิงโจวมากขึ้นอีกนิด เซี่ยจื่อเย่ผู้นี้...
ถึงกับไม่ถามด้วยซ้ำว่าจี้ชิงโจวอยากให้รออีกกี่วัน
เขาไม่กลัวหรือว่าจี้ชิงโจวจะส่งข่าวกลับไปสำนักอู๋เลี่ยงก่อน แล้วชิงลงมือก่อนใคร?
แม้จี้ชิงโจวจะไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่ในยุคสิ้นธรรมวิเศษ จิตใจผู้คนล้วนว้าวุ่น ผู้บำเพ็ญที่ระแวงกันเองมีอยู่ไม่น้อย
เซี่ยจื่อเย่กลับเชื่อใจจี้ชิงโจวถึงเพียงนี้
แต่หลิ่วฝูรั่วไม่เคยได้ยินว่าทั้งสองเคยเกี่ยวข้องกันมาก่อน
เซี่ยจื่อเย่ถามอีกว่า “ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือ?”
“ยังมี...”
จี้ชิงโจวกวาดตามองเสื้อผ้าของเขา “ท่านควรพักผ่อนและรักษาบาดแผลให้ดี”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ข้าจะจัดยาและโอสถรักษาให้ท่านโดยไม่คิดเงิน เมื่อแผลหายแล้ว เราค่อยหารือแผนการต่อไป”
แม้เซี่ยจื่อเย่จะเอ่ยปากช่วยนางเพื่อตอบแทนบุญคุณที่นางช่วยชีวิตเขาไว้
แต่จี้ชิงโจวก็ไม่คิดจะถือเอาความปรารถนาดีของเขาเป็นเรื่องสมควร
เซี่ยจื่อเย่ไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ รบกวนสหายเต๋าจี้แล้ว”
“ใต้ทะเลคาดเดาสถานการณ์ไม่ได้ พวกเรากลับขึ้นฝั่งกันก่อนเถิด”
จี้ชิงโจวทิ้งเครื่องหมายไว้ที่นี่ ก่อนควบคุมเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทรให้ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
พวกนางออกห่างจากฝั่งมานานแล้ว จึงมองไม่เห็นหมู่เกาะอีกต่อไป โชคดีที่บริเวณใกล้เคียงมีเกาะร้างขนาดราว 100 ตารางเมตร พอให้พักฟื้นกันได้ชั่วคราว