“เช่นนั้นข้าขอน้อมรับด้วยความยินดี”
เซี่ยจื่อเย่ไม่ได้แสดงท่าทีร้อนรนอยากร่วมวง ทว่ากลับตอบรับอย่างรวดเร็ว
กล่าวจบ เขาก็ยกชายเสื้อขึ้น ลุกเดินไปนั่งข้างผ้าปูโต๊ะอาหาร
ขณะที่จี้ชิงโจวกำลังตักข้าวคลุกซุปมะเขือเทศให้ เขาก็ประคองถุงศิลาวิญญาณด้วยสองมือ ยื่นให้ด้วยกิริยาสุภาพเรียบร้อย “นี่คือค่าอาหารของข้า”
หลิ่วฝูรั่วเรอออกมา นางมองเซี่ยจื่อเย่แล้วก็มั่นใจในเรื่องหนึ่ง—
เจ้าหมอนี่ช่างชำนาญในการมอบศิลาวิญญาณให้จี้ชิงโจวเสียจริง!
ระหว่างสองคนนี้ต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างแน่ แถมยังเป็นเรื่องที่คนนอกไม่รู้ด้วย
“ไม่ต้องหรอก”
จี้ชิงโจวปฏิเสธ “เรื่องทะเลเพลิงยังต้องรบกวนสหายเซี่ยให้ช่วยดูแล ช่วงนี้ทั้งโอสถวิญญาณและอาหารการกิน ข้าจะเป็นผู้จัดเตรียมให้เอง”
เห็นนางปฏิเสธ เซี่ยจื่อเย่จึงเก็บศิลาวิญญาณกลับ แล้วรับชามข้าวที่นางส่งให้
เซี่ยจื่อเย่ประคองชามด้วยสองมือ มองจี้ชิงโจวแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณสหายจี้”
กล่าวขอบคุณแล้ว เขาจึงหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวที่ชุ่มอยู่ในน้ำซุปสีแดงสดเข้าปาก
รสหวานสดชื่นของมะเขือเทศ กลิ่นหอมเค็มของเนื้อวัวหั่นเต๋า และกลิ่นเฉพาะตัวของข้าวสวย ทั้งหมดอัดแน่นไปด้วยความสุขจากแป้ง
ข้าวคำแรกยังไม่ทันกลืนลงคอ มือของเซี่ยจื่อเย่ก็ตักข้าวคลุกคำที่สองขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
จี้ชิงโจวเอ่ยว่า “เนื้อสุกแล้ว กินได้เลย”
หลิ่วฝูรั่วที่เพิ่งจัดการข้าวไปชามหนึ่ง หยิบตะเกียบกลางขึ้นมาคีบเนื้อ
นางไม่ลืมคีบใส่ชามของจี้ชิงโจวด้วย
จี้ชิงโจวหนึ่งชิ้น ข้าหนึ่งชิ้น จี้ชิงโจวหนึ่งชิ้น ข้าหนึ่งชิ้น…