“เจียวที่กำลังจะกลายเป็นมังกร?!”
จี้ชิงโจวยังไม่ทันเอ่ยปาก หลิ่วฝูรั่วก็ตกใจจนกระโดดลุกขึ้นจากพื้น
ในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขสำนักเชียนจี นางย่อมรู้ดีว่าข่าวนี้สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเพียงใด
ต้องรู้ว่า นับตั้งแต่สงครามสามภพสิ้นสุดลง โลกบำเพ็ญเซียนก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวของมังกรแท้มาเป็นเวลาหมื่นปีแล้ว
แม้ในยุคบรรพกาล หากมีผู้บำเพ็ญคิดล่ามังกร นำไปหลอมเป็นศัสตราวุธ ก็ต้องเผชิญกับการตามล่าสังหารจากเผ่ามังกรทั้งเผ่า
แต่ตอนนี้ไม่มีเผ่ามังกรเหลืออยู่แล้วนี่นา
เมื่อเผชิญหน้ากับเจียวที่กำลังจะกลายเป็นมังกร โลกบำเพ็ญเซียนทั้งมวลคงตาลุกวาวกันหมด
นั่นคือขุมทรัพย์มีชีวิตที่เดินได้ชัด ๆ!
เซี่ยจื่อเย่เห็นนางตื่นเต้นถึงเพียงนั้น จึงเอ่ยเตือนในจังหวะเหมาะเจาะว่า “พวกเรามีระดับบำเพ็ญเพียงขั้นแก่นทองกับขั้นสร้างฐานเท่านั้น”
ความหมายก็คือ พวกนางสามคนเป็นเพียงพวกอ่อนแอไร้ทางสู้ หากต้องเผชิญหน้ากับเจียวดำ ก็มีแต่รอความตายเท่านั้น
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า มีเพียงขั้นหยวนอิงเท่านั้นที่ยังพอมีโอกาสรอด”
จี้ชิงโจวเอ่ยขึ้นกะทันหัน “เจ้าคิดว่าพลังของเจียวดำตัวนั้นอยู่ในขั้นหยวนอิงหรือ?”
เซี่ยจื่อเย่พยักหน้า “น่าจะอยู่ขั้นหยวนอิงระยะแรก”
หากไม่ใช่เช่นนั้น เขาก็คงหนีไม่รอดเช่นกัน
เซี่ยจื่อเย่กล่าวเสริมว่า “ผู้บำเพ็ญปีศาจมีกายเนื้อแข็งแกร่ง หากต่อสู้กับผู้บำเพ็ญมนุษย์ก็สามารถท้าทายผู้ที่มีขั้นสูงกว่าได้ หากคิดจะเอาชนะเจียวดำตัวนั้น อย่างน้อยต้องให้ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงระยะปลายลงมือจึงจะพอสู้ได้ แต่หากคิดสังหารหรือจับเป็น ก็ต้องเป็นผู้บำเพ็ญขั้นมหายานเท่านั้น”
“ไม่ถูกต้อง”