สุ่ยตู้เฉินกล่าวว่า “ศิษย์น้องเล็กอยู่ในห้อง”
อวิ๋นโหย่วหว่อขมวดคิ้ว “ไม่ถูกต้อง ในห้องเงียบเกินไปแล้ว!”
นางผลักจงหลีโหยวออก แล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที
ประตูห้องเปิดอ้าอยู่ ทว่าภายในกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน
“ศิษย์น้องเล็กหายไปแล้ว!”
อวิ๋นโหย่วหว่อชะงักงัน
……
“ตุบ!”
จี้ชิงโจวนึกว่าตนตกลงไปในน้ำ
แต่พริบตาต่อมา นางกลับร่วงออกมาจากผิวน้ำ ตกลงสู่ห้วงมิติที่แสงเงาเคลื่อนคล้อย
รอบกายประหนึ่งมีกระจกน้อยใหญ่ซ้อนทับกันนับไม่ถ้วน ล้อมนางเอาไว้
ทุกสิ่งที่สายตาจับจ้องล้วนเป็นเงาร่างของนาง ทั้งในสภาพปกติและบิดเบี้ยว
จี้ชิงโจวยื่นมือหมายสัมผัสผิวกระจกเหล่านั้น ทว่ากลับพบว่ากระจกที่ดูราวกับอยู่ข้างกาย แท้จริงแล้วกลับอยู่ห่างไกลออกไป หรือไม่ก็หลงเหลืออยู่ในมิติอื่น
ไกลเกินเอื้อม ไม่อาจสัมผัสได้
“ปลาในจันทร์อยู่ที่ไหน?”
จี้ชิงโจวยกมือขึ้น แต่ยังไม่ทันสัมผัสผิวกระจก ก็พบว่ารอยประทับปลาสีม่วงบนข้อมือหายไปแล้ว
“ฮิ ๆ……”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเด็กสาวผู้เจ้าเล่ห์แสนซน พลันดังขึ้นข้างหู ราวกับกำลังกลั่นแกล้งนาง
จี้ชิงโจวหันขวับไปตามสัญชาตญาณ
ทว่าสิ่งที่เห็นยังคงเป็นภาพสะท้อนซ้อนทับกันเหล่านั้น
“มนุษย์เอ๋ย”
เสียงเลือนรางของเด็กสาวดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลังใบหู “เจ้าน่าสนใจจริง ๆ”
สิ้นเสียงนั้น กระจกนับไม่ถ้วนรอบกายก็แตกกระจาย
เศษกระจกแหลมคมนับพันนับหมื่นพุ่งเข้าใส่จี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวโคจรพลังวิญญาณเพื่อป้องกันโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับพบอย่างน่าตกใจว่าตนกลายเป็นคนธรรมดา ภายในร่างไม่มีพลังวิญญาณหลงเหลือแม้แต่น้อย!
นางจำต้องยกมือขึ้นป้องกันจุดสำคัญ—
“ฟึ่บ!”
แต่เศษกระจกเหล่านั้นกลับพากันร่วงลงสู่ข้อมือซ้ายของนาง แสงระยิบระยับจากเศษกระจกประกอบกันเป็นรอยประทับปลาสีม่วงราวกับภาพฝัน
กระจกแตกสลาย ความมืดมิดพลุ่งพล่านโอบรัดจี้ชิงโจว ก่อนผลักนางอย่างแรง—
“ฟึ่บ!”
จู่ ๆ เบื้องหน้าจี้ชิงโจวก็ปรากฏแสงเงาจ้าจนแสบตา แล้วนางก็ถูกผลักเข้าไปในนั้น