สีแดงฉานของโลหิตบาดตา ความเจ็บปวดทำให้จงหลีโหยวตื่นรู้ยิ่งกว่าครั้งไหน เขายกหลังมือเช็ดเลือดตรงมุมปาก ก่อนจ้องจี้ชิงโจวเขม็ง “สามปีก่อน?”
ไม่ใช่เมื่อสามวันก่อนหรือ?
นี่มันอะไรกันแน่...
“ที่นี่คือภาพลวงตา”
จี้ชิงโจวสบตาจงหลีโหยว ในดวงตาของศิษย์พี่รองเต็มไปด้วยความยึดมั่น
ด้วยสภาพเช่นนี้ ก็ไม่แปลกที่เขาจะถูกบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำเลือก
“ภาพลวงตา?”
จงหลีโหยวคล้ายจะเข้าใจบางอย่าง ทว่าก็ยากจะยอมรับ
อวิ๋นโหย่วหว่อเอ่ยว่า “อาโหยว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”
รูม่านตาของจงหลีโหยวหดวูบ เขาโต้แย้ง “ทุกอย่างยังพอแก้ไขได้!”
หากทุกอย่างผ่านไปแล้ว เช่นนั้นก็หมายความว่าแขนทั้งสองข้างของศิษย์พี่ได้...
จงหลีโหยวจ้องมือทั้งสองข้างของอวิ๋นโหย่วหว่อที่โผล่พ้นแขนเสื้อ
มือของอวิ๋นโหย่วหว่อไม่ใช่มือเรียวงามดุจหยกอย่างสตรีในห้องหอทั่วไป หากใหญ่กว่าสตรีทั่วไปอยู่เล็กน้อย ข้อนิ้วชัดเจน เส้นเอ็นปูดนูน เพราะฝึกวาดค่ายกลอยู่เสมอ ปลายนิ้วจึงมีรอยด้านเป็นชั้น
หากเป็นบุรุษหัวโบราณพวกนั้น คงรังเกียจว่ามือคู่นี้ไม่งดงามพอ
แต่จงหลีโหยวกลับคิดว่ามือของศิษย์พี่งดงามยิ่ง
มือคู่นั้นคล้ายมีมนตร์วิเศษ เพียงถือมีดสลักเล่มหนึ่ง ก็สามารถสลักลวดลายอักขระอันวิจิตรดุจผลงานจากฝีมือเทพเซียนได้
ศิษย์พี่โดดเด่นยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น คนธรรมดาอย่างพวกเขาทำได้เพียงแหงนมอง
เขาเองก็เป็นหนึ่งในคนธรรมดาเหล่านั้น
สิ่งที่ต่างจากคนทั่วไปคือ เขาอยู่ข้างกายอวิ๋นโหย่วหว่อมาเนิ่นนาน ย่อมรู้ดีกว่าใครว่าศิษย์พี่ต้องหลั่งเลือด หลั่งน้ำตา และหยาดเหงื่อไปเท่าใดเพื่อค่ายกล กว่าจะประสบความสำเร็จเช่นทุกวันนี้