ณ ใจกลางสุสานหมู่เทพ สระจมจมื่นมาร
สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยสุสาน ห้องฝังศพที่ตั้งลดหลั่นสูงต่ำดุจยอดเขาตระหง่าน กลับให้ความรู้สึกเวิ้งว้างราวสุสานโดดเดี่ยวกลางทุ่งร้าง
ในรัศมีสิบลี้ ไอมารแปรเปลี่ยนเป็นหมอกหนาทึบ ยื่นมือออกไปแทบมองไม่เห็นนิ้ว
แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพที่อยู่ในช่วงจุดสูงสุด เมื่ออยู่ที่นี่ก็ยังถูกไอมารกดข่ม จนไม่อาจสำแดงพลังได้เต็มสิบส่วน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งมีชีวิตที่ถูกกัดกร่อนอยู่ที่นี่มานับหมื่นปี
พวกนางคงทนอยู่ในหมอกได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ
มีเพียงมารฟ้าจากนอกพิภพหลากรูปร่างเท่านั้นที่เคลื่อนผ่านหมอกไปมา ราวเงาผีในตำรา
ในวันปกติ สถานที่แห่งนี้เงียบงันเป็นพิเศษ
แม้แต่เสียงลมก็ไม่มี
ขณะนี้ ในม่านหมอก
“แจ๊บ ๆ ๆ...”
เสียงจุ๊บปากดังไม่หยุดอยู่ในหมอกดำมืด ราวกับแมวน้อยกำลังเลียอาหารกระป๋อง
ฟังออกเลยว่ากินอย่างเอร็ดอร่อย
ทว่าเมื่ออยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เสียงกลับขัดกับบรรยากาศอย่างยิ่ง
“เจ้าหนอนดำ เบาเสียงหน่อยไม่ได้หรือ?!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านทนไม่ไหวอีกต่อไป
พวกนางเสี่ยงชีวิตมาค้นหาสุสานของอวี๋ฮั่วในหมอกมารสิบลี้แห่งนี้ ช่วงเวลาเช่นนี้ควรตึงเครียดเป็นอย่างยิ่ง
แต่พอได้ยินเสียงจุ๊บปากอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้ เขากลับตึงเครียดไม่ลงเลย!
นี่ต่างอะไรกับตอนที่ได้ยินเจ้าหนอนดำจอมขบถแย่งอาหารในสุสานของตนเองตามปกติบ้าง?
“ไม่ใช่ข้านะ”
เสียงไร้เดียงสาของเจ้าหนอนดำจอมขบถดังมาจากอีกทิศหนึ่งในหมอก “ข้ากำลังแทะแท่งขัดฟันที่เจ้าตัวแดงน้อยส่งมาให้อยู่”
ขณะพูด เสียง “กร๊อบแกร๊บ” ก็ดังขึ้นในหมอก
ลูกเจี๊ยบหัวล้าน “...” ขอบใจนะ ยิ่งอึดอัดกว่าเดิมอีก
“เป็นข้าเอง”
เสียงเอื่อยเฉื่อยแผ่วเบาของต้นไม้ไม่ตายดังขึ้น
ทว่าขณะที่นางพูด เสียง “แจ๊บ ๆ” ที่ดังอยู่เบื้องหลังก็ไม่ได้หยุดลง ทั้งยังทับซ้อนกับเสียงของนางอีกด้วย