อวี๋เซี่ยวเซี่ยวกล่าวว่า “คงเพราะข้ากลับมาเร็วเกินไป ที่บ้านจึงไม่ทันตั้งตัว”
ไม่รู้ว่านางคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติจริง ๆ หรือถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมานาน จนด้านชาและเคยชินไปเสียแล้ว
จี้ชิงโจวไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเดินตามอวี๋เซี่ยวเซี่ยวเข้าเมือง
แม้เมืองเปียนเยว่จะเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ แต่เพราะทำเลที่ตั้งเชื่อมต่อกับหุบเขา เทือกเขาและป่าไม้มากมายเบื้องหลังจึงเป็นแหล่งกำเนิดสัตว์วิญญาณ
ผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยใช้หุบเขาเป็นสถานที่ฝึกฝน ออกล่าสัตว์วิญญาณเพื่อหาเงิน และมักแวะพักที่เมืองเปียนเยว่
เมื่อเวลาผ่านไป ที่แห่งนี้จึงคึกคักขึ้น
แม้จะล่วงเข้าสู่ยามค่ำคืนแล้ว ภายในเมืองก็ยังสว่างไสวด้วยแสงโคม
จี้ชิงโจวกับอวี๋เซี่ยวเซี่ยวเพิ่งเข้าเมือง ก็มีผู้บำเพ็ญขั้นต่ำที่ขับสัตว์วิญญาณลากรถเข้ามาเสนอรับผู้โดยสาร ถามว่าพวกนางต้องการนั่งรถหรือไม่
แม้ทั้งสองจะบรรลุขั้นสร้างฐานแล้วและย่นระยะทางได้ในพริบตา แต่อวี๋เซี่ยวเซียวคำนึงถึงจี้ชิงโจวที่เดินทางเป็นเพื่อนตนมานาน ไม่อยากให้นางเหนื่อยเกินไป จึงจ้างรถคันหนึ่ง
“ผู้อาวุโสทั้งสอง เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
เมื่อรับศิลาวิญญาณจากอวี๋เซี่ยวเซี่ยวแล้ว ผู้บำเพ็ญผู้ขับรถก็ยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว ก่อนพาทั้งสองไปที่รถของตน
ภายในรถม้าทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อย ผู้บำเพ็ญคนนั้นยกม่านให้ทั้งสอง แล้วถามว่าจะไปที่ใด
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวกล่าวว่า “ไปจวนเจ้าเมือง”
ส่วนจี้ชิงโจวกล่าวว่า “แขวนม่านไว้เถิด จะได้อากาศถ่ายเท”
“ได้เจ้าค่ะ”
ผู้บำเพ็ญไม่ได้ปล่อยม่านลง นางนั่งบังคับสัตว์วิญญาณอยู่ด้านหน้า พารถออกเดินทาง เป็นคนช่างพูดและสนิทสนมกับผู้คนง่าย จึงถามขึ้นว่า “ผู้อาวุโสทั้งสองจะไปกินเลี้ยงที่จวนเจ้าเมืองเหมือนกันหรือเจ้าคะ?”
“กินเลี้ยงหรือ?”