สามวันต่อมา
เมืองเปียนเยว่ ภายใต้การปกครองของสำนักเหอฮวน
จี้ชิงโจวนั่งอยู่บนเมฆฝันชั่วตื่น มองเห็นเมืองที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าหุบผา มีรูปร่างราวกับจันทร์เสี้ยวอยู่แต่ไกล
ยามนี้เพิ่งเข้าสู่ราตรี จันทร์เสี้ยวลอยขึ้นจากหลังหุบผา ส่องประกายเคียงคู่กับแสงไฟเจิดจ้าทั่วเมืองเบื้องล่าง แม้คึกคักแต่ก็แฝงความเงียบสงบอยู่หลายส่วน
เนื่องจากห้ามเหาะเหินในเมือง เมฆฝันชั่วตื่นจึงร่อนลงห่างจากตัวเมืองหนึ่งลี้ ทั้งสองเดินเท้าต่อไป
แม้จะเรียกว่าเดินเท้า แต่จี้ชิงโจวกับอวี๋เซี่ยวเซี่ยวต่างเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ทั้งยังฝึกฝนวิชาย่างก้าวจนชำนาญ ย่อมหดระยะทางให้สั้นลงได้อย่างง่ายดาย
เส้นทางที่คนธรรมดาต้องเดินถึงหนึ่งเค่อ พวกนางกลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาก็มาถึงหน้าประตูเมือง
“ข้าแสวงหารักแท้แล้วผิดตรงไหน?!”
ทั้งสองยังอยู่ห่างจากทหารเฝ้าประตูเมืองหลายสิบก้าว ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากตรงนั้น
หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดกระโปรงสีชมพูดอกท้อปัดมือชายเสื้อคลุมสีม่วงที่ยืนอยู่ข้างกายออก ดวงตาทั้งสองมีน้ำตาคลอ “ศิษย์พี่ อย่าเอากฎเก่าแก่พวกนั้นมาจำกัดอิสรภาพของข้าอีกเลย!”
หืม?
จี้ชิงโจวกับอวี๋เซี่ยวเซี่ยวสบตากัน ทั้งสองต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จึงหยุดฝีเท้า ยืนมองคนทั้งคู่ทะเลาะกันในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล
ชายเสื้อคลุมสีม่วงดูมีอายุมากกว่าหญิงสาวเพียงสองสามปี รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา สง่างามโดดเด่น
มือของเขาถูกหญิงสาวปัดจนแดง แต่ก็ไม่ร้องเจ็บ เพียงถอนหายใจเบา ๆ “ศิษย์น้อง ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่คิดจะเอากฎเกณฑ์พวกนั้นมาจำกัดเจ้า แต่สิ่งที่เจ้าทำมันเกินไปจริง ๆ ราวกับถูกเหวินเหรินจิ่นกรอกยาลวงใจเข้าไป!”
ชายหนุ่มมีสีหน้าละอาย “เรื่องเหลวไหลที่เจ้าทำช่วงนี้... หากคนอื่นถามถึง ข้าซึ่งเป็นศิษย์พี่ของเจ้ายังไม่รู้จะตอบอย่างไร! เจ้าทำให้สำนักต้องอับอายขายหน้าไปหมดแล้ว!”