เซียวเร่ออี้กล่าวว่า “พวกเราเพียงผ่านมาทางนี้ ท่านเจ้าเมืองไม่ต้องใส่ใจ เรื่องสำคัญยังรออยู่”
จี้ชิงโจวประสานมือคารวะเช่นกัน “จี้ชิงโจวจากสำนักอู๋เลี่ยง หากมีโอกาสค่อยสนทนากับท่านเจ้าเมืองอีกครั้ง”
“ชื่อเสียงของสหายจี้ ข้าเองก็ได้ยินมาบ่อยครั้ง”
ฉี่หมิงเยว่ยิ้มให้จี้ชิงโจว “ครั้งนี้พลาดโอกาสไป น่าเสียดายนัก หากมีโอกาส คราวหน้าค่อยพบกันอีก”
เดิมทีนี่เป็นเพียงถ้อยคำตามมารยาท ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อออกจากปากฉี่หมิงเยว่ กลับฟังราวกับกลายเป็นคำมั่นระหว่างคนทั้งสองไปจริง ๆ
ฉี่หมิงเยว่กล่าวอำลาทุกคน ก่อนจากไปอย่างเด็ดขาด
จี้ชิงโจวมองส่งนางจากไป แล้วหันกลับมาทางโต๊ะ มองจี้โฉวอวี่ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง บรรยากาศรอบตัวเขาแตกต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง ก่อนถามว่า “สหายจี้จะไปแดนลับพร้อมพวกเราด้วยหรือ?”
จี้โฉวอวี่กระตุกมุมปาก “อาจารย์มีคำสั่ง ข้าจำต้องทำตาม”
แม้นิสัยของจี้โฉวอวี่จะเอาแน่เอานอนไม่ได้ และไม่เข้าพวกกับผู้บำเพ็ญรุ่นเดียวกัน แต่อาจารย์ของเขา เต้าจ่างเหมาหรง กลับเป็นนักสานสัมพันธ์ตัวฉกาจ คบหากับผู้บำเพ็ญมากมาย
ในหมู่เจ้าสำนักทั้งหลาย เต้าจ่างเหมาหรงนับว่าเป็นคนแปลกอยู่ไม่น้อย
เขาเป็นที่รักใคร่ของสัตว์วิญญาณมาตั้งแต่เกิด ทั้งยังหลงใหลสัตว์วิญญาณอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะสัตว์วิญญาณขนปุกปุย
ครั้นบรรลุขั้นหยวนอิงและตั้งสมญานามเต๋า ผู้อื่นล้วนตั้งชื่อกันอย่างจริงจัง มีเพียงเขาที่ตั้งชื่อตนเองว่าเต้าจ่างเหมาหรง
ทำเอาอาจารย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ในเวลานั้นโมโหจนคว้าพื้นรองเท้าไล่ตีเขาไปถึงสามภูเขา ยืนกรานให้เปลี่ยนชื่อเสียใหม่
เต้าจ่างเหมาหรงยอมเปลี่ยน ทว่าหลังอาจารย์สิ้นอายุขัย เขาก็เปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อเดิมอีกครั้ง