เบื้องหน้าเผยลั่วเฟิง กรงเล็บสีดำข้างหนึ่งพลันยื่นออกมาจากห้วงอากาศ คว้าหนวดเส้นนั้นเอาไว้
“ตูม!”
หนวดเส้นนั้นระเบิดกลางกรงเล็บทันที
หลังห้วงอากาศคล้ายมีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังแว่วมา
ใบหน้าของเผยลั่วเฟิงบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
เขาลืมตาขึ้น กัดฟันกรอด “เผยเจียงฉวี! เจ้าบ้าคลั่งมาหาข้าทำไม?”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาของสตรีดังขึ้นในห้องฝึกตน ทว่ากลับไม่เห็นตัวคน “น้องชายคนดีของข้า เสด็จพ่อมีพระบัญชา ให้เจ้ากลับไปยังแดนมนุษย์เพื่อเก็บเมล็ดพันธุ์มารมาหนึ่งเมล็ด”
“เมล็ดพันธุ์มาร?”
เผยลั่วเฟิงขมวดคิ้ว “นั่นคือ...”
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่ามันคือสิ่งใด ถึงเวลาย่อมมีคนมารับเจ้าเอง”
เผยเจียงฉวีตัดบทคำถามของเขา “ทำตามพระบัญชาของเสด็จพ่อก็พอ”
สิ้นเสียง เปลวเพลิงสีเขียวหม่นพลันลุกโชนขึ้นเบื้องหน้าเผยลั่วเฟิง กระดาษจดหมายเปล่าแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นจากกองไฟ
เผยลั่วเฟิงยื่นมือออกไปหยิบกระดาษจดหมายเปล่าที่ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นกัดปลายนิ้วจนเลือดซึม แล้ววาดอักขระซับซ้อนลงบนแผ่นกระดาษ
นี่คือจดหมายลับเฉพาะของราชวงศ์แดนมาร ผู้มีสายเลือดราชวงศ์จะใช้เลือดแทนหมึก วาดอักขระประจำตัวของตนลงบนกระดาษ แล้วจึงได้รับข้อความลับที่ส่งถึงตนเอง
ทันทีที่เผยลั่วเฟิงวาดอักขระประจำตัวเสร็จ บนกระดาษก็ปรากฏภารกิจที่จอมมารฝากไว้ให้เขา
หลังอ่านจบ แววตาของเผยลั่วเฟิงไหววูบ เขากล่าวว่า “เจ้าไม่ยอมบอกข้าว่าเมล็ดพันธุ์มารมีหน้าตาเช่นไร ข้าก็ไม่รู้จักมัน หากถูกคนที่มารับหลอกเข้าแล้วจะทำอย่างไร?”
“น้องชายคนดี เจ้าไม่จำเป็นต้องหยั่งเชิงข้าหรอก ไม่ใช่ว่าพี่สาวหวงความรู้ ไม่ยอมบอกเจ้าว่าสิ่งนั้นคืออะไร”
เสียงของเผยเจียงฉวีดังขึ้นแผ่วเบา “แต่สิ่งนั้น...เอ่ยถึงไม่ได้”