จี้ชิงโจวรู้ว่าศิษย์พี่หญิงและศิษย์พี่ชายทั้งสามเป็นห่วงว่านางจะไม่มีเงินหลอมกระบี่เล่มใหม่ จึงรอจนออกห่างจากสำนักแล้วค่อยเก็บกระบี่หยกขาวเล่มเล็ก ก่อนนำกระบี่จากพรากออกมา
ก่อนหน้านี้กระบี่จากพรากฟังคำของจี้ชิงโจว จึงเก็บงำประกายและกลิ่นอายของศาสตราเทพไว้
เมื่อมองจากภายนอก กระบี่จากพรากยังคงดำสนิทและทรุดโทรม มีเพียงบางส่วนที่ชำรุดจนเผยให้เห็นสีทองแดงแหลมคมสูงศักดิ์ บ่งบอกถึงความไม่ธรรมดาของมัน
พู่กระบี่พลิ้วไหวเองราวกับเปลวเพลิง แล้วเกี่ยวก้อยของจี้ชิงโจวเบา ๆ ประหนึ่งกำลังแสดงความสนิทสนมกับนาง
“ขอโทษนะ ช่วงนี้ข้ายุ่งกับการรักษาศิษย์พี่ เลยไม่ได้พาเจ้าออกมาสูดอากาศเลย”
ปกติจี้ชิงโจวไม่ค่อยใช้กระบี่จากพรากตามใจชอบ
ถึงอย่างไรกระบี่จากพรากก็คือร่างแปลงของมังกรเพลิง
สำหรับจี้ชิงโจวแล้ว แทนที่จะมองมันเป็นกระบี่เล่มหนึ่ง มิสู้กล่าวว่านางมองมันเป็นสหายคนหนึ่งจะตรงกว่า
ดังนั้นตอนอยู่สำนักอู๋เลี่ยง จี้ชิงโจวจึงไม่เก็บกระบี่จากพรากไว้ในกำไลหยกชิงเทียนอวี่หลิน ก็ส่งมันไปอยู่กับเจ้าหนอนดำจอมขบถ
พอจี้ชิงโจวพูดจบ พู่กระบี่ก็ไถนิ้วก้อยนางอีกครั้ง คล้ายกำลังบอกว่าไม่ถือสา
“ไปกันเถอะ”
จี้ชิงโจวยิ้ม ก่อนเหยียบกระบี่จากพรากแล้วแปรเป็นลำแสงพุ่งจากไป
…
ห้าวันต่อมา
สำนักเทียนอิน เมืองเหวินซิ่ว
แม้จะเป็นเมืองเล็ก แต่ตั้งอยู่ใกล้ภูเขาและสายน้ำ ทิวทัศน์งดงาม
เมืองเหวินซิ่วแตกต่างจากเมืองมนุษย์ธรรมดาส่วนใหญ่ ถนนหนทางภายในเมืองส่วนมากเป็นทางน้ำ ผู้คนจึงต้องสัญจรด้วยเรือ
ที่นี่มีชื่อเสียงด้านการทอผ้าและปักลาย เมื่อนั่งเรือลำน้อยผ่านเรือนแต่ละหลัง ก็จะเห็นผ้าเช็ดหน้าปักลวดลายประณีตแขวนอยู่ใต้ชายคาบ้านทุกหลัง บ้างก็ผืนเดียว บ้างก็หลายผืน
“แขกผู้มีเกียรติเพิ่งมาเมืองเหวินซิ่วเป็นครั้งแรกหรือเจ้าคะ?”