สุสานหมู่เทพ
ลูกเจี๊ยบหัวล้านกับต้นไม้ไม่ตายจ้องหน้าต่างกลุ่มสนทนาเงียบ ๆ
ในสายตาของปีศาจทั้งสอง เห็นเพียงจี้ชิงโจวพูดอยู่คนเดียว ร้องไห้อยู่คนเดียว
ทว่ามองแววตาของนาง ฟังถ้อยคำของนางแล้ว กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีอีกคนหนึ่งอยู่ตรงนั้น
แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความจนใจของจี้ชิงโจวที่ต้องเห็นคนผู้นั้นจากไป รวมถึงความเศร้าของนาง
ปีศาจทั้งสองพลอยรู้สึกอึดอัดในอกไปด้วย
“พวกเจ้าทำอะไรกัน?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถมองไม่เห็นหน้าต่างของทั้งสอง เห็นเพียงดวงตาของพวกนางแดงก่ำ จึงแค่นเสียงหัวเราะ “แสงจันทร์แดงนั่นแต่งเรื่องเสแสร้งอะไรขึ้นมาอีก ถึงได้หลอกพวกเจ้า? ข้าอยากเอากระจกไปตั้งตรงหน้าพวกเจ้า ให้ได้เห็นว่าตอนนี้ตัวเองดูน่าขันแค่ไหน!”
“หุบปาก!”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านหันกลับไปถลึงตาใส่เขา
แต่เมื่อเห็นดวงตาดำสนิทของเจ้าหนอนดำจอมขบถ ลูกเจี๊ยบหัวล้านกลับรู้สึกเศร้าขึ้นมา ทำได้เพียงถอนใจ “เจ้าไม่รู้อะไรเลย”
เจ้าหนอนดำจอมขบถทำสีหน้าไม่ยี่หระ “เรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าอะไรกัน ข้าจำเป็นต้องรู้ด้วยหรือ?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านไม่ได้พูดอะไร เขาได้ยินเสียงของจี้ชิงโจวดังมาจากกลุ่มสนทนา
“จากพราก”
“นับจากวันนี้ไป เจ้าชื่อจากพราก”
เสียงนั้นแผ่วเบา แฝงความโศกเศร้าจาง ๆ ที่ไม่อาจสลัดทิ้ง
ลูกเจี๊ยบหัวล้านมองหน้าต่างกลุ่มสนทนาอีกครั้ง เห็นในมือของจี้ชิงโจวปรากฏกระบี่ยาวเก่าคร่ำ ราวกับถูกไฟสงครามแผดเผาจนปกคลุมด้วยควันดินปืน
ตัวกระบี่ดำสนิท แตกร้าวเสียหายทั่วทั้งเล่ม
ตรงขอบรอยแตกเหล่านั้น ร่องรอยการเผาไหม้จางหาย เผยให้เห็นสีทองแดงเจิดจ้า คมกริบแผ่ประกาย