หากเป็นชาติภพก่อน จี้ชิงโจวได้ยินคำพูดนี้คงขนลุกซู่ คิดว่าตนเห็นผีกลางวันแสก ๆ
ทว่าที่นี่คือโลกบำเพ็ญเซียน
ไม่ต้องพูดถึงการเห็นผี จี้ชิงโจวยังเคยปราบผีมาแล้วด้วย
จี้ชิงโจวหันไปมองสตรีผู้นั้น ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลันว่า “นอกจากข้าแล้ว คนอื่นมองไม่เห็นท่านหรือ?”
“คนอื่นหรือ?”
สายตาของสตรีกวาดมองเบื้องหน้าจี้ชิงโจว
เมื่อครู่นางเห็นจี้ชิงโจวพูดกับบางสิ่งตรงหน้า แม้นางจะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่สายตาของจี้ชิงโจวก็ชัดเจนว่ากำลังมองบางอย่างอยู่
สตรีอธิบายว่า “ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ ที่นี่คือสถานที่ฝังร่างของข้า แท้จริงแล้วไม่มีสิ่งใดอยู่เลย ทุกสิ่งที่เจ้าเห็นและได้ยินล้วนเป็นภาพมายาที่เชื่อมโยงกับเศษเสี้ยววิญญาณของข้า”
จี้ชิงโจวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง “ดูท่าคงทำให้เขาได้พบท่านไม่ได้แล้ว”
เมื่อเห็นสีหน้าของนาง ความคิดหนึ่งที่ไม่อาจเชื่อ แต่ก็ไม่อาจไม่เชื่อ พลันผุดขึ้นในใจสตรี “ลูกข้า...ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?”
จี้ชิงโจวพยักหน้า “หากท่านมั่นใจว่ากลิ่นอายของไข่มุกวิญญาณบนตัวข้าเหมือนกับของลูกชายท่านทุกประการ เช่นนั้นก็ต้องเป็นเขา”
นางเว้นจังหวะแล้วกล่าวต่อ “เขาจำเรื่องราวในชาติก่อนไม่ได้แล้ว จำได้เพียงว่าตนชื่อ ตงหมิงอั้น”
สตรีสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “นั่นคือชื่อของลูกข้า! เผ่ามังกรเพลิงของข้ามีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟใต้ทะเลเหลียนเทียน แซ่ของพวกเราคือตงหมิง วันเกิดของเขาตรงกับวันสุริยุปราคาพอดี ทั่วหล้าไร้แสง ข้าจึงตั้งชื่อให้เขาว่าตงหมิงอั้น”
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งตื่นเต้น พลันคว้าข้อมือจี้ชิงโจวไว้ “ลูกข้ายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?!”
“ใช่”
จี้ชิงโจวพยักหน้า “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง แต่ยืนยันได้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่”
ยังมีชีวิตอยู่อย่างดี
สตรีสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ในดวงตาสีทองแดงมีน้ำตาเอ่อคลอ นางทั้งยินดีสุดขีดและโศกเศร้าจนยากจะลบเลือน
“แต่ข้าคงไม่มีวันได้พบเขาอีกแล้ว”