เสียงนั้นแปลกประหลาด ไม่เหมือนเสียงโลหะกระทบกันทั่วไป และแตกต่างจากเสียงที่จี้ชิงโจวเคยได้ยินมาก่อน
ยากจะบรรยายว่ากันแน่ว่าเป็นเสียงที่เกิดจากสิ่งใด
มันก้องวนอยู่ในห้วงความคิดของนางไม่หยุด
บางครั้งเร็ว บางครั้งช้า
จี้ชิงโจวรู้สึกเลือนรางว่าตนรู้ว่าเสียงนี้คืออะไร ทว่านึกอย่างไรก็นึกไม่ออก
นางลุกขึ้นนั่ง กุมศีรษะไว้
ตกลงมันคืออะไรกันแน่?
มีอะไรส่งเสียงอยู่ในหัวนาง?
“ศิษย์น้อง เป็นอะไรไป?”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวสะดุ้งตกใจที่เห็นนางผุดลุกขึ้นอย่างกะทันหัน
จี้ชิงโจวชะงักไป “ท่านไม่ได้ยินหรือ?”
แต่เมื่อคำพูดหลุดจากปาก คล้ายมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจนาง——
ใช่แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้ยิน
นอกจากนางแล้ว ไม่มีผู้ใดได้ยินทั้งสิ้น
นี่คือเสียงที่มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าอวี๋เซี่ยวเซี่ยวกลับเคร่งขรึมขึ้น “ศิษย์น้อง ได้ยินอะไรหรือ? ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”
“ข้าอธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร สรุปก็คือ ในหัวข้าเหมือนมีบางสิ่งส่งเสียงอยู่”
จี้ชิงโจวคิดว่าตนควรจะรู้ว่าเสียงนั้นคืออะไร
แต่กลับนึกไม่ออกเสียที
ความหงุดหงิดพลันผุดขึ้นในใจนางอย่างไร้สาเหตุ
ราวกับทำของสำคัญยิ่งสูญหาย ทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่กลับหาไม่พบ จนเกิดความหงุดหงิดขึ้นมา
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวมองนาง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน “ศิษย์น้อง เจ้า...ถูกมารจิตพัวพันอีกแล้วหรือ?”
จี้ชิงโจวชะงักงัน
มารจิต
คำนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับผู้บำเพ็ญคนใด ซ้ำยังฝังลึกในใจจนมองเป็นภัยร้ายดุจอุทกภัยและสัตว์ร้าย
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญจำนวนมาก มารจิตกลับเป็นสิ่งห่างไกล
ผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่ไม่เคยมีประสบการณ์ถูกมารจิตพัวพัน