ตอนที่เฟิงจื่อซิงกำลังตกตะลึงกับเรื่องที่เซี่ยจื่อเย่แย่งงานล้างชามกับเขา หลิ่วฝูรั่วก็ได้แต่ตักข้าวเข้าปากคำโตอย่างขุ่นเคืองอยู่ข้าง ๆ
น่าหมั่นไส้! พวกเจ้าสองคนกำลังอวดอะไรกันอยู่เนี่ย?
ก็แค่ล้างชามเป็นไม่ใช่หรือไง!
คอยดูเถอะ กลับบ้านคราวนี้ ฉันจะหัดล้างชามให้ได้!
คราวหน้าเจอกัน ฉันจะทำให้ทุกคนตะลึงไปเลย!
หลิ่วฝูรั่วตัดสินใจแน่วแน่ นางต้องอุดจุดอ่อนของตัวเองให้ได้ จะได้รักษาตำแหน่งแฟนคลับตัวยงอันดับหนึ่งของจี้ชิงโจวไว้!
หลังจี้ชิงโจวทำอาหารมื้อพิเศษให้ทุกคนเสร็จ เซี่ยจื่อเย่ก็เป็นคนแรกที่กินหมด เขาคล่องแคล่วว่องไว ล้างถ้วยชามให้สะอาดหมดจด
เซี่ยจื่อเย่ยกเครื่องครัวที่สะอาดเอี่ยมราวกับขัดจนขึ้นเงาไปอวดจี้ชิงโจว ท่าทีบนใบหน้ายังคงสงบนิ่งและถ่อมตนดังเดิม เขากล่าวว่า “สหายเต๋าจี้ช่วยตรวจดูหน่อย หากตรงไหนยังไม่สะอาด ข้าจะไปล้างอีกครั้ง”
จี้ชิงโจวมองเครื่องครัวที่สะอาดเอี่ยมราวกับถูกขัดจนเป็นเงา กลืนคำบ่นนับไม่ถ้วนลงคอ ก่อนจะตอบว่า “ข้าว่า...คงไม่มีตรงไหนไม่สะอาดแล้วกระมัง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยจื่อเย่ก็คล้ายได้รับคำชมอย่างสูง แม้ยังคงสงบนิ่ง แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเขินอายบาง ๆ “เช่นนั้นก็ดี...ลำบากเจ้าแล้ว”
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายไปทำธุระของตนต่อ
เซียวเร่ออี้ไปขุดหน้าไม้พิฆาตเมือง ส่วนหลิ่วฝูรั่วกับอีกสองคนก็พักรักษาบาดแผลต่อ
จี้ชิงโจวเห็นว่าเซียวเร่ออี้ยังไม่หายดี แต่ยังฝืนโคจรพลังวิญญาณ จึงอยู่เป็นเพื่อนนางเสียเลย
กระบี่จากพรากสะดุดตาเกินไป จี้ชิงโจวจึงใช้เพียงกระบี่หยกขาวเล่มเล็กขุดน้ำแข็ง