“ท่านแม่ ท่านแม่ ใบหน้าข้า!”
หลิ่วฝูรั่วรู้สึกว่าหลิ่วซีเหอบีบแก้มด้วยความตื่นเต้นเสียจนแทบจะทำให้บุตรสาวเสียโฉม จึงร้องลั่นพลางโบกไม้โบกมือและเตะเท้าไปมา
“อธิบายมาให้ชัด”
แต่หลิ่วซีเหอไม่มีอารมณ์จะหยอกล้อ
เมื่อเห็นนางขมวดคิ้ว หลิ่วฝูรั่วก็รู้ว่าท่านแม่ไม่ได้โกรธ หากกำลังกังวลเรื่องของตนอยู่
“ท่านแม่ อย่ากังวลเลย ข้าจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง”
นางยื่นมือไปคลายรอยย่นหว่างคิ้วของหลิ่วซีเหอ ก่อนคล้องแขนนางแล้วพาไปนั่งในศาลา
ทั้งสองพูดคุยกันตั้งแต่เที่ยงวันจวบจนสนธยา
“หมายความว่า...ตอนนี้เจ้าสะกดไอมารเหล่านั้นได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เพียงแต่ยังไม่อาจกำจัดมันออกไปได้ทั้งหมดชั่วคราวอย่างนั้นหรือ?”
หลิ่วซีเหอถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้ายังใช้พลังวิญญาณได้ตามปกติหรือ?”
“แน่นอนเจ้าค่ะ”
หลิ่วฝูรั่วชี้นิ้วไปทางหนึ่ง ฝนโปรยปรายก็พลันตกลงเหนือผิวน้ำนอกศาลา
การควบคุมพลังวิญญาณของนางยังแข็งแกร่งกว่าเมื่อหลายเดือนก่อนเสียอีก
หลิ่วซีเหอเห็นดังนั้นจึงโยนแผ่นค่ายกลออกไป รอบศาลาพลันปกคลุมด้วยหมอกหนา ราวกับแดนเซียน
ที่น่าอัศจรรย์คือ แม้รอบด้านจะมีหมอกขาวโพลน แต่หลิ่วซีเหอกับหลิ่วฝูรั่วกลับมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบได้อย่างชัดเจน
ส่วนผู้คนที่อยู่นอกขอบเขตของแผ่นค่ายกลกลับมองไม่เห็นสิ่งใดภายใน ทุกอย่างเบื้องหน้าถูกหมอกบดบัง
หลิ่วซีเหอกล่าวอีกว่า “ไอมารนั่น ให้แม่ดูหน่อย”
หลิ่วฝูรั่วยกนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว ไอสีดำสายหนึ่งพลิ้วลอยขึ้นมา—
จากนั้นนางก็ทำมือเป็นรูปหัวใจให้หลิ่วซีเหอ
“เพียะ”
เปลวเพลิงสีส้มกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่ ดับหัวใจไอมารลงในพริบตา
หลิ่วซีเหอ “อัปมงคลเสียจริง”
หลิ่วฝูรั่ว “??? ฉันยังเป็นลูกสาวคนโปรดของคุณแม่อยู่หรือเปล่าเนี่ย?!”