ผู้ตอบนางคือลูกเจี๊ยบหัวล้าน “ไม่แล้ว”
เฉ่า: “อำนาจควบคุมของจิตมารที่มีต่อเจ้าหนอนดำอ่อนกำลังลงวันแล้ววันเล่าอยู่แต่เดิม ต่อมามารดาของเขาใช้พลังวิญญาณตัดจิตมารส่วนสุดท้ายที่ยังหลงเหลือในร่างเขาออก แม้ไอมารยังฝังรากอยู่ในร่าง แต่ก็ไม่อาจก่อคลื่นลมใดได้อีกแล้ว”
จี้ชิงโจวเลี้ยงดูปีศาจทั้งสองอย่างดีมานาน ไอมารในร่างของพวกเขาจึงอ่อนกำลังลงไปมาก
บัดนี้หากทั้งสองบาดเจ็บจากการต่อสู้อีก ใต้ผิวหนังที่ฉีกขาดก็จะไม่ใช่เนื้อในแห้งเหี่ยวดำคล้ำอีกต่อไป แต่เป็นเนื้อหนังปกติเช่นคนทั่วไป
แม้ยิ่งเข้าสู่ช่วงท้าย การฟื้นฟูจะยิ่งช้าลง พวกเขายังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะกลับคืนสู่จุดสูงสุด แต่ก็เริ่มมองเห็นความหวังแล้ว
จี้ชิงโจวได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนถามด้วยความสงสัยว่า “ข้าเคยพบผู้บำเพ็ญที่ตกสู่มาร หลังกลายเป็นมารแล้ว จิตมารก็จะควบคุมจิตใจจนแทบกลายเป็นคนละคน เจ้าหนอนดำ ตอนที่เจ้าต่อสู้กับจิตมารเพื่อแย่งชิงการควบคุมร่างกาย เจ้ารู้สึกอย่างไรหรือ?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “อืม... ก็รู้สึกว่าในร่างยังมีข้าอีกคน”
จี้ชิงโจว: “ยังมีเจ้าอีกคนหรือ?”
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: “อืม ข้ารับรู้ได้ถึงความยินดี โกรธ เศร้า และสุขของเขา รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาก็คือข้า ข้าก็คือเขา ข้าทั้งสองคนต่างก็เป็นข้า แต่กลับแยกออกเป็นข้าสองคน... อื้อ อธิบายไม่ถูกแล้ว เวียนหัวชะมัด”
เขากลุ้มใจอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ข้าไม่ชอบตัวเองในตอนนั้น”
เจ้าหนอนดำจอมขบถไม่ได้พูดว่า “ข้าไม่ชอบตัวข้าอีกคน” แต่พูดว่า “ข้าไม่ชอบตัวเองในตอนนั้น”
ดังที่เขาว่า ตัวเขาหลังตกสู่มารก็คือตัวเขา ทั้งหมดล้วนเป็นเขา