จี้ชิงโจวเอ่ยว่า “เจ้าเคยอ่านนิยายหรือไม่?”
หลิ่วฝูรั่ว “……” นางอ่านมาเยอะมากต่างหาก!
แต่ส่วนใหญ่ล้วนบอกใครไม่ได้
หลิ่วฝูรั่วกล่าวอย่างรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี “เคยอ่านอยู่บ้าง แต่ไม่มาก”
จี้ชิงโจวเอ่ยว่า “ในนิยายมักมีฉากทำนองนี้ ตัวร้ายใหญ่ผ่านการวางแผนมาอย่างแยบยล ก่อนศึกสุดท้ายจะเริ่มขึ้นก็พูดกับลูกน้องว่าศึกนี้ต้องสังหารตัวเอกได้แน่ ผลสุดท้ายกลับถูกตัวเอกจัดการเสียเอง”
หลิ่วฝูรั่วพยักหน้ารัว “ใช่ ๆ ๆ!”
จี้ชิงโจวกล่าวต่อ “มีผู้บำเพ็ญคนหนึ่งออกรบอยู่แนวหน้า นางพูดว่าหากชนะศึกครั้งนี้จะกลับบ้าน ไปพบคนรักที่รอนางอยู่ในบ้านเกิดมาหลายปี ผลคือเปิดไปอีกหน้า นางก็ตายในสนามรบแล้ว”
หลิ่วฝูรั่วกุมอก “ฉากแบบนี้มีเยอะจริง ๆ!”
จี้ชิงโจว “……” ไหนบอกว่าอ่านมาแค่นิดหน่อยไม่ใช่หรือ? ไยพอตื่นเต้นถึงเผลอพูดออกมาหมดเล่า?
บางทีนี่คงเป็นนางเอกดอกบัวขาวตัวน้อยกระมัง
มักเผยความน่ารักน่าเอ็นดูแบบซื่อบื้อของตนออกมาโดยไม่รู้ตัว
จี้ชิงโจวกล่าวอีกว่า “ยังมีพระเอกที่ให้คำมั่นกับนางเอกว่าจะรักกันชั่วชีวิต มีเพียงสองคน ผลคือพลิกไปอีกสองหน้า ก็มีแสงจันทร์ขาวกับเพื่อนวัยเด็กโผล่มาเสียแล้ว……”
หลิ่วฝูรั่วเดือดดาล “บุรุษสารเลว!”
จี้ชิงโจว “。” เจ้าคิดเช่นนั้นให้ได้ตลอดก็แล้วกัน
นางถอนหายใจ “คำพูดพวกนี้เรียกว่าปักธง”
หลิ่วฝูรั่วเข้าใจ “หมายความว่าคำที่ข้าพูดเมื่อครู่อาจกลายเป็นจริงได้หรือ?”
เพิ่งพูดจบ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงกล่าวอย่างหวาดผวา “ไม่ ๆ ๆ เรื่องนี้จะเป็นจริงได้อย่างไร! แค่เจียวดำขั้นหยวนอิงตัวเดียวก็รับมือยากพอแล้ว หากมีผู้อาวุโสกับผู้ดูแลจากสำนักอื่นเพิ่มมาอีกหลายคน แล้วจะสู้ได้อย่างไร?”