“กร๊อบ”
ช้อนในมือหักลงกะทันหัน จี้ชิงโจวหรี่ตาลง
หลิ่วฝูรั่วขมวดคิ้วเช่นกัน นี่มัน...
ลางร้ายหรือ?
“ฟึ่บ”
เซี่ยจื่อเย่พลันโน้มตัวลง ตรวจดูช้อนในมือจี้ชิงโจวอย่างละเอียด ก่อนเอ่ยว่า “ขออภัย ดูเหมือนตอนข้าล้างถ้วยชามจะเผลอทำให้มันร้าว”
เห็นสีหน้าของทั้งสองเคร่งขรึม เขาจึงเสริมว่า “ไม่ใช่ลางร้ายหรอก”
หลิ่วฝูรั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก อีกเดี๋ยวพวกนางยังต้องไปตามหาเจียวดำ หากวิถีสวรรค์ส่งสัญญาณเตือนจริง ใช้ช้อนบอกพวกนางว่ามีลางร้าย เช่นนั้นการเดินทางครั้งนี้คงไปต่อไม่ได้แล้ว
“อืม”
จี้ชิงโจวเก็บช้อนที่หักกลับเข้าไปในกำไลหยกชิงเทียนอวี่หลิน ก่อนหยิบอันใหม่ออกมา
ทั้งสามกินอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ขึ้นเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทร กลับไปยังจุดที่พบกันอีกครั้ง จากนั้นให้เซี่ยจื่อเย่นำทางไปยังหุบเหวใต้สมุทรแห่งนั้น
ตามที่เซี่ยจื่อเย่เล่า ตอนที่เขาสำรวจหุบเหว เขาบังเอิญพบเจียวดำตัวนั้นเข้า อีกฝ่ายดุร้ายยิ่ง เพียงพบหน้าก็คิดจะเอาชีวิตเขาเสียแล้ว
ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากต่อสู้กันทันที เซี่ยจื่อเย่สู้เจียวดำไม่ได้ บาดเจ็บสาหัส จึงใช้ยันต์เคลื่อนย้ายแบบสุ่มถึงหนีออกจากหุบเหวมาได้
ตอนนั้นเขาใกล้ตายเต็มที บนตัวก็ไม่มียารักษา ได้แต่ปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาไป
ใครจะคิดว่าเขาจะได้พบกับจี้ชิงโจว จึงรอดชีวิตมาได้
หากโชคไม่ดีเท่านี้ เขาคงไม่ตายอย่างช้า ๆ ในทะเลลึกแห่งนี้ ก็ถูกอสูรวิญญาณกินคนตัวอื่นพบเข้าแล้วฆ่าทิ้งตรงนั้น
“ตอนนั้นข้าไม่รู้จักทะเลเพลิง มาคิดดูตอนนี้ เจียวดำพอพบหน้าข้าก็คิดจะฆ่า คงเห็นข้าเป็นผู้บุกรุก จึงคิดปิดปากเพื่อปกปิดความจริงในหุบเหว”