จี้ชิงโจวไม่ได้หันไปมองร่างไร้วิญญาณของผู้อาวุโสซ่งที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้าไกล ๆ เพียงเก็บกระบี่แล้วหลุบตาลง
บนผืนทะเลเบื้องล่าง รอบเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทร เกาทัณฑ์โจมตีเมืองนับหมื่นถูกระเบิดกระเด็น ก่อนจะถูกแช่แข็งกลางสายน้ำที่สาดกระเซ็นขึ้นมา
ผืนน้ำระยิบระยับแปรเปลี่ยนเป็นเกาะน้ำแข็ง ชั้นน้ำแข็งสีครามสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายพร่าเลือนและงดงาม
บุรุษในชุดขาวยืนอยู่บนน้ำแข็ง สบตานางจากระยะไกล
ใบหน้าซีดขาวผิดปกติ กับรอยแดงสดบนริมฝีปาก—
นั่นคือโลหิตของเขา
ภาพนี้ช่างสะเทือนใจ จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาในสายตาของจี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา แล้วยื่นมือไปหาบุรุษผู้นั้น
เซี่ยจื่อเย่ชะงักเล็กน้อย ก่อนเก็บจิ้นเสวี่ยในมืออย่างว่าง่าย แล้วยื่นมือขวาเข้าไปในมือของจี้ชิงโจว
ราวกับลูกสุนัขที่ได้ยินเจ้าของยิ้มกล่าวว่า “ส่งมือมา~” ก็ยื่นอุ้งเท้าใส่มือของเจ้าของ
จี้ชิงโจวนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้าจะจับชีพจรให้เจ้า”
เซี่ยจื่อเย่ชะงัก
จี้ชิงโจวรู้สึกได้ว่ามือของเขาแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย
แม้ใบหน้าของบุรุษจะยังคงสงบนิ่ง แต่จากขนตายาวที่สั่นไหว นางก็มองออกว่าเขากำลังลนลานและกระอักกระอ่วน
“รบกวนสหายเต๋าจี้แล้ว”
เซี่ยจื่อเย่รีบเปลี่ยนท่าทาง
ด้านหลัง ภายในเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทร
หลิ่วฝูรั่วกอดอก สีหน้ากระสับกระส่าย แล้วใช้ศอกสะกิดเซียวเร่ออี้ที่อยู่ข้าง ๆ “เจ้าไม่มีอะไรอยากพูดบ้างหรือ?”
พอเห็นภาพนี้ นางมีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่นอยากระบาย
บุรุษชานมเขียวช่างน่าหมั่นไส้!
“มี”
เซียวเร่ออี้พยักหน้าอย่างจริงจัง