“...ขอบคุณท่านเซียน”
ถ้อยคำมากมายพันหมื่น เหลือเพียงคำขอบคุณหนึ่งคำ
ศิษย์พี่เฮ่ารู้สึกราวกับย้อนกลับไปในวัยเด็ก ตอนที่ได้พบผู้บำเพ็ญเซียนซึ่งเดินทางมายังหมู่บ้านเพื่อทดสอบรากวิญญาณให้พวกนาง
เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก นางมีเพียงความเคารพยำเกรงต่อผู้บำเพ็ญเซียนที่เสกวิชาอาคมได้เหล่านี้
ไม่เหมือนตอนนี้ที่เรียกอีกฝ่ายว่าสหายร่วมวิถีหรือผู้อาวุโส
หากเป็นการเอ่ยเรียกด้วยท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนว่า “ท่านเซียน”
เมื่อเห็นศิษย์พี่เฮ่าจ้องมองตนด้วยดวงตาแดงก่ำ จี้ชิงโจวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แค่ส่งยาบำรุงปราณให้นางหนึ่งขวด ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้นะ?
ดูท่าคงเหนื่อยจากการช่วยเหลือผู้คนมากเกินไปแล้ว
จี้ชิงโจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบยาต่ออายุขัยออกมาอีกขวด ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยาระดับสี่ที่นางหลอมขึ้นเอง ในกำไลหยกชิงเทียนอวี่หลินยังมีอีกมากมาย
นางยื่นยาต่ออายุขัยให้ศิษย์พี่เฮ่า แต่เห็นอีกฝ่ายจ้องมองตนอย่างเหม่อลอย ราวกับกำลังจะร้องไห้ ทั้งยังลืมยื่นมือมารับ นางจึงจำต้องส่งยาให้ศิษย์น้องของศิษย์พี่เฮ่าแทน
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “ในนี้เป็นยาต่ออายุขัย หากยังมีชาวบ้านบาดเจ็บสาหัสอยู่ ก็ละลายยาในน้ำสะอาดแล้วป้อนให้พวกเขาเถิด”
“อ้อ... อ้อ ๆ!”
ศิษย์น้องเองก็เหม่อลอยอยู่เช่นกัน แต่ทันทีที่จี้ชิงโจวเข้าใกล้ นางก็พลันได้สติ รีบรับขวดยาด้วยสองมืออย่างลนลาน “ผะ...ผู้อาวุโส ขอบพระคุณท่านสำหรับพระคุณอันยิ่งใหญ่ สำนักเชียนจีของข้า รวมถึงชาวบ้านเหล่านี้ที่ได้รับความเมตตาจากท่าน จะไม่มีวันลืม...”
“ที่นี่ไม่มีปัญหาแล้ว ข้าจะไปที่อื่นก่อน”
จี้ชิงโจวคิดว่าหากนางยังอยู่ที่นี่ต่อ ศิษย์พี่เฮ่ากับศิษย์น้องคงเอ่ยขอบคุณไม่หยุด จนกว่าจะพูดกันไม่ไหว
เมื่อเห็นว่าทั้งสองทำตัวไม่ถูกยามอยู่ต่อหน้านาง จี้ชิงโจวจึงคิดจะจากไป
“ท่านเซียน!”