“ปาฏิหาริย์ชัด ๆ!”
ชายชราคนหนึ่งในฝูงชนคุกเข่าลงกับพื้น “เซียน! โปรดช่วยหมู่บ้านของพวกเราด้วยเถิด!”
เมื่อหญิงชราคุกเข่าลง ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็พลันได้สติ ต่างพากันคุกเข่ากราบกรานจี้ชิงโจว
“เซียน! โปรดช่วยท่านแม่ของข้าด้วยเถิด!”
“ยังมีลูกสาวข้าด้วย! นางยังเด็กนัก... ฮือ ๆ... เซียน โปรดช่วยนางด้วยเถิด...”
“เซียน โปรดช่วยภรรยาข้าด้วย ข้ายอมรับบาดเจ็บและเจ็บปวดแทนนาง ต่อให้ย้ายบาดแผลทั้งหมดของนางมาไว้บนตัวข้าก็ไม่เป็นไร! ขอเพียงนางไม่ต้องเจ็บอีกก็พอ!”
ชาวบ้านร่ำไห้ระงม บางคนโขกศีรษะหลายครั้งจนหน้าผากแตกเลือดซึม
จี้ชิงโจวกวาดสายตามอง ชาวบ้านที่กำลังจะโขกศีรษะอีกครั้งก็ไม่อาจทำได้ ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด
พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งพยุงพวกเขาให้ลุกขึ้น ไม่ยอมให้ชาวบ้านเหล่านี้คุกเข่าต่อ
“ผู้บำเพ็ญอย่างพวกเราล้วนก้าวออกมาจากโลกปุถุชน ได้รับการบูชาจากสามัญชน จึงมีวันนี้ได้ เมื่อพวกท่านประสบภัยพิบัติ การยื่นมือช่วยเหลือย่อมเป็นหน้าที่ของข้า ไม่จำเป็นต้องทำพิธีใหญ่โตเช่นนี้”
จี้ชิงโจวป้อนน้ำยารักษาบาดแผลให้บิดามารดาของเด็กหญิง ก่อนลุกขึ้นกวาดตามองทุกคน
นางไม่มีความหยิ่งยโสของผู้บำเพ็ญที่มองสามัญชนจากที่สูง ราวกับกำลังสนทนากับคนที่มีฐานะเสมอกัน น้ำเสียงสงบนิ่ง “พวกท่านเพียงติดตามข้าไป ช่วยชีวิตญาติมิตรของทุกคนให้ได้ก็พอ หากคิดอยากขอบคุณ รอให้พวกเขาปลอดภัยแล้วค่อยกล่าวก็ยังไม่สาย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชาวบ้านกลับมิได้สงบลง ตรงกันข้าม พวกเขายิ่งอยากคุกเข่าขอบคุณนาง
แต่มีพลังวิญญาณคอยพยุงไว้ ต่อให้คนเหล่านี้อยากคุกเข่าก็คุกเข่าไม่ลง
“ตามข้ามา”
จี้ชิงโจวไม่พูดมาก นางแผ่ญาณออกไป ตรวจสอบสถานการณ์ภัยพิบัติทั่วหมู่บ้าน แล้วระบุตำแหน่งผู้บาดเจ็บหลายคนที่อยู่ในภาวะวิกฤตได้ทันที ปลายเท้าแตะพื้น ร่างพลิ้วทะยานออกไป